نقش معماری اقلیم گرا در کاهش ناترازی انرژی ساختمان ها در ایران

افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان، یکی از عوامل اصلی تشدید ناترازی انرژی در ایران به شمار می رود. وابستگی گسترده ساختمان های معاصر به سیستم های فعال سرمایش و گرمایش، عدم توجه به شرایط اقلیمی در طراحی و استفاده از الگوهای ساخت وساز یکسان در اقلیم های متنوع کشور، موجب افزایش فشار بر شبکه انرژی شده است. معماری اقلیم گرا به عنوان رویکردی غیرفعال، پایدار و بومی، با تطبیق ویژگی های کالبدی ساختمان با شرایط محیطی، می تواند نقش موثری در کاهش مصرف انرژی ایفا کند. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی به بررسی مبانی نظری معماری اقلیم گرا، تحلیل اقلیم های مختلف ایران و ارزیابی تاثیر راهکارهای اقلیمی بر کاهش مصرف انرژی ساختمان ها می پردازد. نتایج نشان می دهد که طراحی اقلیم گرا می تواند ضمن افزایش آسایش حرارتی، وابستگی به انرژی های فسیلی را کاهش داده و نقش مهمی در کنترل ناترازی انرژی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معماری اقلیم گرا ، ناترازی انرژی ، طراحی غیرفعال ، اقلیم ایران ، پایداری انرژی