مالیت دارایی های دیجیتال در فقه و حقوق ایران با رویکردی بر قواعد فقهی

ایران دارایی های دیجیتال شامل منابع غیر ملموس ذخیره شده در قالب دیجیتال هستند که دارای ارزش اقتصادی، اطلاعاتی، مدیریتی یا حقوقی برای افراد، سازمان ها و نظام های مالی هستند. این دارایی ها برخلاف دارایی های فیزیکی ماهیتی غیرملموس دارند و مدیریت، حفاظت و بهره برداری از آن ها نیازمند رویکردهای جامع فنی، حقوقی و اقتصادی است. مطالعه حاضر به بررسی مفهوم دارایی دیجیتال، انواع آن، اهمیت شناخت این دارایی ها و تطبیق ملاکات مال در فقه و حقوق ایران با دارایی های دیجیتال می پردازد. بر همین اساس، سوال این پژوهش آن است که با توجه به ملاکات مال در فقه و حقوق ایران دارایی های دیجیتال با استناد به کدام قواعد فقهی در زمره اموال قرار می گیرند؟ دارایی های دیجیتال از منظر فقهی و حقوقی می توانند مال محسوب شوند مشروط بر آن که دارای رغبت، عقلایی، قابلیت مالکیت و انتقال و منفعت حلال باشند. شناخت و مدیریت صحیح این دارایی ها برای بهبود تصمیم گیری سازمانی، ایجاد مزیت رقابتی و کاهش ریسک های اقتصادی و حقوقی اهمیت ویژه ای دارد. دارایی های دیجیتال ملاکات چهاردگانه مورد نظر فقه و حقوق را داراست. به علاوه از طریق قواعدی چون تسلیط، احترام به مال، مسلمان، وجوب دفع ضرر محتمل، حرمت اکل مال به باطل و لاضرر می توان مالیت و درعین حال مالکیت این نوع از دارایی ها را اثبات کرد.

کلیدواژه ها:

دارایی دیجیتال ، مالیت ، فقه ، حقوق ایران ، رمزارزها