مروری بر انواع پوشش های زیست تخریب پذیر طبیعی، بسته بندی فعال و کاربردهای استفاده از پوشش های زیست تخریب پذیر در بسته بندی گوشت و مرغ

گوشت و فرآورده های آن به دلیل ارزش تغذیه ای بالا و ترکیبات آلی فراوان، رطوبت و pH نزدیک به خنثی، بسیار فسادپذیر هستند و حتی در شرایط سرد نیز ماندگاری محدودی دارند. این موضوع سبب افزایش ضایعات غذایی و کاهش پذیرش مصرف کننده می شود. در سال های اخیر، علاقه به توسعه فیلم ها و پوشش های خوراکی و زیست تخریب پذیر به عنوان جایگزینی پایدار برای بسته بندی های پلاستیکی مرسوم افزایش یافته است. این پوشش ها نه تنها زیست سازگار و تجزیه پذیرند، بلکه می توانند حاوی ترکیبات زیست فعال مانند آنتی اکسیدان ها، عوامل ضدباکتری و حتی سویه های پروبیوتیک باشند که به بهبود ایمنی و ماندگاری مواد غذایی کمک می کنند. بیوپلیمرهایی مانند پروتئین ها (کازئین، آب پنیر، ژلاتین)، پلی ساکاریدها (نشاسته، سلولز، کیتوزان) و لیپیدها از مهمترین مواد به کاررفته در این پوشش ها هستند. ترکیب آن ها با نانومواد یا افزودنی های عملکردی می تواند خواص مکانیکی و ممانعتی فیلم ها را تقویت کند. استفاده از پروبیوتیک ها و پست بیوتیک ها در بسته بندی فعال یکی از رویکردهای نوآورانه برای مهار میکروارگانیسم های فسادزا، کاهش pH، تولید متابولیت های ضدمیکروبی و افزایش سلامت مصرف کننده است. مطالعات متعدد نشان داده اند که پوشش های زیستی حاوی عصاره های گیاهی، نانوذرات و یا باکتری های اسیدلاکتیک می توانند ماندگاری گوشت، مرغ و فرآورده های گوشتی را به طور قابل توجهی افزایش دهند. با وجود این مزایا، چالش هایی مانند ضعف خواص مکانیکی، کنترل رهایش ترکیبات فعال، پایداری پروبیوتیک ها و هزینه های تولید همچنان مانع تجاری سازی گسترده هستند. آینده پژوهش ها بر بهبود ویژگی های عملکردی، افزایش پایداری و کاهش هزینه ها متمرکز است تا امکان استفاده گسترده از بسته بندی های زیست تخریب پذیر و فعال در صنعت خصوصا صنعت گوشت و مرغ فراهم شود.

کلیدواژه ها:

پوشش زیست تخریب پذیر ، پروبیوتیک ، بسته بندی فعال ، بیو پلیمر ، گوشت و مرغ