نقش میکروبیوم های محیط زیست در ترمیم زخم پستانداران وحشی

ترمیم زخم در پستانداران وحشی فرآیندی پیچیده و چند عاملی است که نتیجه تعامل میان میزبان، عوامل محیطی و اجتماع های میکروبی وابسته به محیط و بدن میزبان می باشد. شواهد اخیر نشان می دهد که میکروبیوم محیط زیست در مراحل اولیه ترمیم زخم نقش کلیدی ایفا کرده و الگوی پاسخ ایمنی، التهاب، تشکیل بیوفیلم و در نهایت سرعت و کیفیت ترمیم را تعیین می کند. در این مطالعه با مرور نظام مند منابع موجود، به ویژه داده های متاژنومیک و مطالعات آمپلیکون (Amplicon) در گونه های مختلف پستانداران وحشی، ارتباط بین ترکیب میکروبیوم زخم، ویژگی های فیزیولوژیک میزبان (از جمله سن، استرس و وضعیت تغذیه) و فاکتورهای محیطی (مانند نوع خاک، منابع آبی و تماس با آلودگی انسانی) بررسی شد. نتایج نشان داد که ترتیب ورود میکروارگانیسم ها به زخم از اهمیت بالایی برخوردار است؛ به طوری که حضور اولیه میکروب های هم زیست (کمنسال) می تواند از کلونیزاسیون پاتوژن هایی مانند سودوموناس آئروژنوزا (Pseudomonas aeruginosa) و استافیلوکوکوس اورئوس (Staphylococcus aureus) و تشکیل بیوفیلم جلوگیری کند. همچنین تماس با زیستگاه های آلوده یا منابع انسانی موجب افزایش ژن های مقاومت آنتی بیوتیکی و بروز عفونت های مقاوم می گردد. بر این اساس، مدیریت زخم در حیات وحش باید رویکردی چندبعدی و فراتر از درمان های آنتی بیوتیکی داشته باشد و شامل پاکسازی مکانیکی، بهبود بهداشت زیستگاه، پایش مقاومت میکروبی و استفاده از راهکارهای نوین مانند پست بیوتیک ها و تعدیل اکولوژیک میکروبیوم باشد. در نهایت، اتخاذ رویکرد «One Health» و استانداردسازی روش های نمونه برداری و گزارش دهی برای افزایش مقایسه پذیری و دقت پژوهش های آتی ضروری است.

کلیدواژه ها:

سلامت واحد ، میکروبیوم محیطی ، مقاومت ضدمیکروبی ، بیوفیلم ، رزیستوم