مروری بر مقایسه بیهوشی استنشاقی و تزریقی در خرگوش

بیهوشی عمومی در خرگوش ها نسبت به سایر حیوانات با خطر و مرگ ومیر بیشتری همراه است که علت آن ویژگی های خاص آناتومیکی این حیوان، مانند دهان و حلق باریک، زبان و دندان های بزرگ و لارنکس کوچک است. در خرگوش ها از ترکیب داروهای تزریقی مانند پروپوفول و کتامین و یا بیهوشی استنشاقی با ایزوفلوران و سفلوران استفاده می شود. بیهوشی استنشاقی کنترل دقیق تر، بیشتر و بهتری بر عمق بیهوشی دارد، اما خطرات قلبی_عروقی و آلودگی محیطی را افزایش می دهد؛ در مقابل، بیهوشی تزریقی القای سریع تری داشته و برای اعمال کوتاه مدت مناسب تر است. آماده سازی پیش از بیهوشی شامل معاینه کامل، پیش اکسیژناسیون، و استفاده از پیش داروهایی نظیر گلیکوپیرولات ضروری است. نظارت دقیق بر پارامترهای قلبی، تنفسی و دمای بدن، به ویژه برای جلوگیری از هیپوترمی اهمیت دارد. پس از عمل، مدیریت درد با بوپرنورفین، فنتانیل یا ملوکسیکام توصیه می شود. تکنیک های بی حسی منطقه ای مانند بلوک عصبی یا اپیدورال نیز موثرند. پیشرفت های اخیر مانند استفاده از آلفاکسالون و ترکیبات MMB موجب بهبود ایمنی در بیهوشی شده اند. امید است انتخاب پروتکل مناسب و مدیریت دقیق بتواند خطرات بیهوشی را در خرگوش ها به طور چشمگیری کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

بیهوشی عمومی ، خرگوش ، بیهوشی استنشاقی ، بیهوشی تزریقی ، مدیریت درد