نقش عارضه Cauda Equina در احتمال بروز فتق پرینه و رویکرد جراحی پیشگیری کننده از عود در سگ

فتق پرینه در سگ ها معمولا در ارتباط با اثرات هورمونی و عضلانی ناشی از عدم عقیم سازی نرها مشاهده می شود. عوامل نورولوژیک به ندرت به عنوان علت اصلی گزارش شده اند. این مطالعه به بررسی احتمال ارتباط عارضه Cauda Equina Syndrome با ضعف عضلات دیافراگم لگنی و بروز فتق پرینه در یک قلاده سگ نژاد ژرمن شپرد نر عقیم شده ۱۰ ساله پرداخته است. بیمار با علائم توده در ناحیه پرینه و احتباس مدفوع به مدت ۵ روز مراجعه کرد. معاینه رکتال، رادیوگرافی و سونوگرافی فتق پرینه را تایید کرد. علیرغم عقیم بودن کیس، بررسی علل نورولوژیک انجام شد و با تصویربرداری و دیسکوگرافی، تنگی ناحیه لومبوساکرال (lumbosacral stenosis) همراه با دیسک بیرون زده در نواحی L۷ و S۱ تشخیص داده شد. جراحی اول به روش Traditional Herniorrhaphy همراه با تزریق اپیدورال دپومدرول انجام شد. شش ماه پس از جراحی، فتق عود کرد. جراحی دوم به روش Traditional Herniorrhaphy، با استفاده از مش پلی پروپیلن (onlay) و کولوپکسی به دلیل حضور کولون در کیسه فتق انجام شد. یک سال پس از جراحی دوم، شرایط حیوان پایدار و عملکرد دفعی طبیعی بود. به نظر می رسد عارضه Cauda Equina می تواند با فشار بر اعصاب پودندال و هایپوگاستریک، موجب شلی عضلات دیافراگم لگنی و بروز فتق پرینه گردد؛ حالتی که از مکانیسم های رایج فتق پرینه متفاوت است. به نظر می رسد، در مواردی که علت نورولوژیک مطرح است، استفاده از تکنیک های پیشگیری کننده از عود مانند کولوپکسی یا سیستوپکسی همراه با ترمیم اولیه می تواند نتایج بلندمدت مطلوبی را ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

فتق پرینه ، سگ ، جراحی ، کولوپکسی ، مش