مروری بر اثر نانوذرات پلیمری بر درمان ورم پستان در گاو

ورم پستان گاو یکی از شایع ترین و پرهزینه ترین بیماری های عفونی در صنعت دامپروری است. بطوری که بخش قابل توجهی از زیان اقتصادی در واحدهای پرورش گاو شیری را به خود اختصاص داده است. این بیماری نه تنها باعث کاهش تولید و کیفیت شیر می شود، بلکه منجر به افزایش نرخ حذف دام، هزینه های درمانی سنگین و خطرات بالقوه برای سلامت عمومی نیز می گردد. عامل اصلی بروز ورم پستان، عفونت باکتریایی در غده پستان است که عمدتا توسط گونه هایی مانند استافیلوکوکوس اورئوس، استرپتوکوکوس آگالاکتیه و اشریشیا کلای ایجاد می شود. درمان های متداول شامل تجویز آنتی بیوتیک ها به صورت درون پستانی یا سیستمیک است. اگرچه این روش ها در کوتاه مدت باعث کاهش علائم بالینی می شوند، اما استفاده مکرر از این داروها منجر به بروز مقاومت آنتی بیوتیکی می شود. علاوه بر این، باقی مانده های دارویی در شیر و محصولات لبنی باعث مشکلات تغذیه ای جدی شده است که می تواند سلامت مصرف کنندگان را به خطر اندازد. افزایش مقاومت دارویی و نگرانی های ناشی از بقایای آنتی بیوتیکی، توجه پژوهشگران را به استفاده از فناوری های نوین دارویی جلب کرده است. در این میان، نانوذرات پلیمری بدلیل توانایی در حمل دارو، کنترل میزان آزادسازی دارو، سازگاری زیستی بالا و دارورسانی هدفمند، به عنوان جایگزینی موثر مطرح شده اند. این نانوذرات می توانند دارو را مستقیما به بافت پستان آسیب دیده منتقل کنند و از ورود دارو به بافت های سالم یا گردش خون سیستمیک جلوگیری نمایند. علاوه بر ویژگی های دارورسانی، برخی نانوپلیمرها (نظیر کیتوزان و PLGA) خود دارای خواص ضدباکتریایی هستند و می توانند از طریق تخریب دیواره سلولی یا اختلال در متابولیسم، رشد باکتری های مولد ورم پستان را مهار کنند. چنین عملکرد دوگانه ای (هم به عنوان حامل دارو و هم عامل ضد میکروبی مستقل) موجب درمان بهتر و کاهش نیاز به مصرف دوزهای بالای آنتی بیوتیک می شود. به طور کلی، استفاده از نانوذرات پلیمری در درمان ورم پستان می تواند مسیر جدیدی در کنترل عفونت های دامی و کاهش مقاومت دارویی ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

نانوذرات پلیمری ، ورم پستان ، مقاومت آنتی بیوتیکی ، دارو رسانی هدفمند ، کیتوزان و PLGA