بررسی تطبیقی پیامدهای بالینی تثبیت پشتی ستون مهره در سه مورد شکستگی و دررفتگی سینه ای در گربه های ناشی از سقوط از ارتفاع

شکستگی و دررفتگی مهره های سینه ای در گربه ها پس از سقوط از ارتفاع از چالش برانگیزترین اورژانس های نورولوژیک دامپزشکی محسوب می شوند. تشخیص دقیق و ارزیابی اولیه، به ویژه بررسی حس درد عمقی و میزان جابجایی مهره ها، نقش تعیین کننده ای در پیش آگهی بیمار دارند. سه گربه خانگی جوان شامل دو گربه نر پرشین و یک گربه ماده اسکاتیش عقیم نشده، با آسیب های ستون مهره ناشی از سقوط از طبقات سوم، چهارم و از ارتفاع نامشخص، در دوره زمانی فروردین تا خرداد ۱۴۰۳ مورد بررسی قرار گرفتند. موقعیت ضایعه در مهره های T۱۲–T۱۳، T۱۱–T۱۲ و T۶–T۷ ثبت شد. ارزیابی عصبی شامل بررسی تونوس عضلانی، رفلکس های کشکک و درشت نی، تست وضعیتی و درد عمقی انجام شد. تصویربرداری رادیولوژی برای تعیین شکستگی و ضایعات همراه مانند پنوموتوراکس، دررفتگی مفصل فکی-گیجگاهی و شکاف کام سخت استفاده گردید. در یک گربه دارای درد عمقی و دو گربه فاقد آن، تثبیت مهره ها با روش سگمنتال ستون مهره و متعاقبا استفاده از آتل پشتی انجام شد. برنامه درمانی شامل تزریق سفتریاکسون و کلیندامایسین، به همراه استفاده از ملوکسیکام، ترامادول، گاباپنتین، پنتوپرازول و پرازوسین بود. در دو مورد بدون حس درد عمقی، دو ماه بعد از جراحی بهبود عصبی محدود مشاهده شد و استفاده از ویلچر توصیه گردید. در مورد سوم، که درد عمقی حفظ شده بود، طی دو هفته تست وضعیتی بهبود یافت، پس از سه هفته حرکات ارادی ظاهر شد و در پایان هفته ششم بازگشت کامل عملکرد حرکتی مشاهده گردید. بر اساس نتایج این مطالعه، متعاقب انتظار وجود یا فقدان حس درد عمقی به همراه میزان جابجایی مهره ها از مهم ترین شاخص های پیش آگهی در آسیب های ستون مهره سینه ای باشد. همچنین، بررسی ضایعات فکی و جمجمه ای باید بخشی از ارزیابی اولیه در گربه های دچار سقوط از ارتفاع باشند. بعلاوه، عقیم سازی گربه ها و عدم دسترسی گربه های عقیم نشده به پنجره به خصوص در فصل بهار می تواند نقش تعیین کننده ای در کاهش سندرم سقوط از ارتفاع ایفا کند.

کلیدواژه ها:

گربه ، ستون مهره ، جراحی