مقدمه: استامینوفن (پاراستامول)، دارویی رایج بدون نسخه برای تسکین درد و کاهش تب، در دوزهای بالا (بیش از ۱۵۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) می تواند باعث سمیت کبدی حاد شود. این عارضه، شایع ترین علت نارسایی کبدی در ایالات متحده است و از طریق متابولیت سمی NAPQI توسط آنزیم های سیتوکرومP۴۵۰ کبدی ایجاد می شود. NAPQI با تخلیه ذخایر گلوتاتیون، به هپاتوسیت ها آسیب می رساند. علائم اولیه شامل تهوع و استفراغ است و در مراحل پیشرفته، با افزایش آنزیم های کبدی(ALT و AST)و نارسایی کبدی همراه می شود. درمان استاندارد با N-استیل سیستئین (NAC) NAPQI را خنثی می کند، اما در موارد شدید، پیوند کبد ضروری است. با توجه به دسترسی آسان به استامینوفن و تصور ایمنی آن، مسمومیت های ناخواسته (به ویژه از ترکیبات چنددارویی) سالانه منجر به بستری و مرگ های متعدد می شود. نیاز به تحقیقات بیشتر به دلیل پنجره درمانی باریک استامینوفن، تفاوت های فارماکوکینتیکی در گروه های خاص (مانند الکلی ها) و لزوم درمان های نوین احساس می شود. ملاتونین، با خواص آنتی اکسیدانی قوی، می تواند استرس اکسیداتیو و رادیکال های آزاد ناشی از NAPQI را کاهش دهد و از کبد محافظت کند. ماهی گورخری (Danio rerio) به عنوان مدل حیوانی ایده آل، به دلیل شباهت ژنتیکی با انسان، سهولت پرورش، تولید مثل بالا و امکان آزمایش های پرتراکم، در تحقیقات زیست پزشکی کاربرد دارد. هدف مطالعه: ارزیابی و مقایسه اثرات حفاظتی ملاتونین و NAC (درمان استاندارد) بر سمیت حاد کبدی و کلیوی ناشی از استامینوفن در ماهی گورخری. مواد و روش ها: ماهی های گورخری با دوز مشخصی از استامینوفن مواجهه داده شدند تا سمیت حاد کبدی القا شود. سپس، دو گروه درمانی با ملاتونین و NAC تشکیل شد. نمونه برداری بافتی برای تحلیل هیستوپاتولوژی انجام و مقاطع بافتی زیر میکروسکوپ نوری بررسی گردید. یافته ها: بیشترین آسیب های بافتی (کبدی و کلیوی) در گروه دریافت کننده استامینوفن مشاهده شد. در گروه ملاتونین، شدت ضایعات به طور قابل توجهی خفیف تر بود، اما هیچ گروه درمانی آسیب ها را کاملا برطرف نکرد. نتیجه گیری: این مطالعه بر لزوم بررسی ترکیبات حفاظتی برای کاهش سمیت استامینوفن تاکید دارد. ملاتونین، به عنوان عامل آنتی اکسیدانی بالقوه،