بررسی میزان اثر بخشی روش های مختلف القای فحلی در سگ

سابقه و هدف: در این مقاله به بررسی روش های مختلف القای فحلی در سگ ها پرداخته شده است تا مزایا و معایب هر روش را ارزیابی گردد. تمرکز اصلی بر استفاده از هورمون ها و داروهای مختلف برای تحریک فحلی در سگ های ماده ای است که به طور طبیعی در دوره های آنستروس قرار دارند. یافته ها: مطالعات مختلف مورد بررسی در این مقاله نشان می دهند که استفاده از گنادوتروپین ها مانند GnRH و PMSG به عنوان روش های موثر برای تحریک فحلی در سگ ها مطرح هستند. در یکی از مطالعات، میزان فحلی در گروهی که GnRH دریافت کرده بودند، ۱۰۰% بود و نرخ بارداری نیز در این گروه به ۸۰% رسید. در مطالعه دیگری نشان داده شد که استفاده از ترکیب PMSG و hCG نیز می تواند نتایج مطلوبی در القای فحلی داشته باشد; اگرچه نرخ بارداری و توله زایی در مقایسه با GnRH کمتر بود. روش های دیگری مانند استفاده از استروژن، آگونیست های دوپامین و FSH نیز بررسی شده اند، اما هرکدام با چالش هایی مانند طولانی بودن دوره درمان یا نیاز به دوزهای متغیر دارو مواجه هستند که ممکن است تاثیرگذاری آن ها را تحت تاثیر قرار دهد. یکی از یافته های مهم این مقاله این است که کبرگولین، می تواند گزینه مناسبی برای القای فحلی باشد، اما طولانی بودن دوره درمان یکی از محدودیت های اصلی آن است. با این حال، مطالعات اخیر نشان می دهند که استفاده از GnRH می تواند دوره درمان را کوتاه تر کند. نتیجه گیری: به طور کلی بهترین روش برای القای فحلی در سگ ها، روشی است که علاوه بر داشتن بیشترین نرخ بارداری و توله زایی، کمترین میزان خطر و آسیب را برای سگ ها و توله هایشان به همراه داشته باشد. بنابراین، بررسی دقیق انواع هورمون ها و انتخاب زمان مناسب برای تلقیح از اهمیت بالایی برخوردار است. در میان روش های بررسی شده، کبرگولین نتایج بهتری را نشان داد.

کلیدواژه ها:

القای فحلی ، سگ ، GnRH ، PMSG ، کبرگولین