چالش های مدیریت زخم در پرندگان زینتی و کاربرد بالینی فناوری های پلاسما جت و (DBD) در تسهیل بهبود زخم

مدیریت زخم در پرندگان زینتی به دلیل ویژگی های منحصربه فرد آناتومیکی و فیزیولوژیکی، از چالش های عمده دامپزشکی محسوب می شود. پوست نازک (با ضخامت ۰.۱-۰.۳ میلی متر)، تراکم کم کلاژن، و شبکه عروقی محدود، ترمیم بافت را نسبت به پستانداران پیچیده تر می سازد. افزون بر این، حرکت مداوم اندام ها، وجود پرها، و تمایل پرنده به کندن پانسمان، روند بهبودی را با اختلال مواجه می کند. روش های سنتی مانند بخیه زنی یا آنتی بیوتیک های موضعی در زخم های وسیع یا آلوده اغلب ناکارآمد هستند و ممکن است به عوارضی مانند نکروز بافتی یا مقاومت ضد میکروبی منجر شوند. یکی از روش های جدیدی که امروزه در دامپزشکی همچون پزشکی به کار می رود، پلاسما غیرحرارتی است که دو مکانیسم اصلی ضدعفونی زخم (از طریق تولید گونه های فعال اکسیژن و نیتروژن و تابش فرابنفش، بار میکروبی را تا ۹۹.۹٪ کاهش می دهد) و تحریک ترمیم بافت (فعال سازی مسیرهای سیگنالینگ سلولی که تکثیر فیبروبلاست ها، سنتز کلاژن، و آنژیوژنز را تسریع می کنند) را داراست. مطالعه حاضر بر روی ۵ پرنده زینتی شامل ۳ عدد عروس هلندی(Psittacus hollandicus) و ۲ عدد طوطی برزیلی(Agapornis roseicollis) با زخم های قفسه سینه و بال نشان داد که استفاده از پلاسما جت و DBD در ۱-۸ جلسه (هر جلسه ۲ دقیقه) منجر به اپیتلیالیزاسیون کامل در ۱۰۰٪ موارد، بدون عوارض جانبی مانند سوختگی یا استرس شدید گردید. در کیس های با زخم های عمیق، کاهش ۵۰-۷۰٪ اندازه زخم تنها پس از یک جلسه درمان مشاهده شد. این روش به دلیل عدم نیاز به بیهوشی طولانی و کاهش ریسک آلودگی ثانویه، به ویژه برای پرندگان حساس به استرس مناسب است. با وجود نتایج امیدوارکننده، استانداردسازی پارامترهای درمانی (مانند فاصله نازل از زخم و مدت تابش) برای گونه های مختلف پرندگان و بررسی اثرات بلندمدت بر کیفیت پرها نیازمند مطالعات آینده است. به طور کلی، پلاسما تراپی به عنوان یک رویکرد کم تهاجمی و ایمن، پتانسیل تحول در مدیریت زخم های مقاوم در پرندگان زینتی را داراست.

کلیدواژه ها:

پلاسما جت ، DBD ، پرندگان ، پلاسما غیرحرارتی ، مدیریت زخم