کاربرد پلاکت ریچ فیبرین در درمان زخم نکروتیک وسیع در ناحیه پشتی ناشی از گازگرفتگی در یک سگ پامرانین: گزارش یک مورد

زخم های ناشی از گازگرفتگی به دلیل ماهیت ترکیبی آسیب شامل آلودگی پلی میکروبی، وجود فضای مرده و آسیب به میکروواسکولار، درمان دشواری دارند. بستن اولیه این زخم ها بدون انجام مراحل دبریدمان، احتمال بروز نکروز گسترده بافتی و عفونت در زخم را افزایش می دهد. در این مطالعه، یک سگ نر پامرانین، شش ساله، عقیم و با وزن چهار کیلوگرم که پس از بخیه اولیه زخم های نافذ در ناحیه پشتی و دریافت گلوکوکورتیکوئید، با تظاهرات نکروز وسیع و ترشح چرکی به مرکز ارجاع داده شد. بررسی های اولیه شامل شمارش کامل سلول های خون لکوسیتوز با نوتروفیلی بارز و شیفت به چپ، لنفوپنی نسبی و مقداری ترومبوسیتوپنی خفیف را نشان داد که همگی به واکنش التهابی گسترده و احتمال عفونت سیستمیک اشاره داشتند. برای مدیریت این زخم، یک پروتکل چندمرحله ای طراحی و اجرا شد که شامل انجام دبریدمان مرحله ای برای حذف بافت های نکروزه، شست وشوی زخم با سرم شست وشو، پانسمان سه لایه، کنترل مناسب درد و التهاب به کمک داروهای ضدالتهاب سیستمیک و تجویز آنتی بیوتیک های موثر برای مهار عفونت سیستمیک بود. همچنین، از پلاکت ریچ فیبرین تازه به صورت موضعی و به طور مکرر برای تسریع بازسازی بافت آسیب دیده بهره گرفته شد؛ این اقدام بر اساس استانداردهای درمانی روز انجام گرفت. طی دوره درمان بیست وهفت روزه، با اعمال دقیق پروتکل، فرآیند بهبود زخم به شکل قابل توجهی پیشرفت کرد. تشکیل گرانولاسیون سالم در بستر زخم، توقف ترشح چرکی و کاهش التهاب مشاهده شد. در نهایت، انقباض موثر حاشیه های زخم همراه با اپی تلیالیزاسیون کامل حاصل گردید و نیازی به اقدامات بازسازی پیچیده تر وجود نداشت. این مطالعه نشان داد که ترکیب روش های جراحی اصولی با فناوری پلاکت ریچ فیبرین می تواند نقش کلیدی در تسریع فرآیند ترمیم زخم های ناشی از گازگرفتگی ایفا کند. این رویکرد نه تنها نتایج بالینی مطلوبی ارائه داد، بلکه طبق راهنماهای بالینی به عنوان یک گزینه ایمن، مقرون به صرفه و موثر در مدیریت زخم های نکروتیک وسیع ارزیابی شد.

کلیدواژه ها:

پلاکت ریچ فیبرین ، اتولوگ ، گازگرفتگی ، سگ ، بهبود زخم