مروری بر اپیدمیولوژی، مقاومت دارویی و راهبردهای درمانی درماتوفیتوزیس در ایران (۲۰۱۹–۲۰۲۵)

درماتوفیتوزیس از شایع ترین عفونت های قارچی سطحی در انسان و حیوان است که به دلیل تنوع اقلیمی ایران، تماس نزدیک انسان و دام و مصرف نادرست داروهای ضدقارچ، همچنان یکی از چالش های مهم سلامت عمومی محسوب می شود. این مطالعه مروری با هدف بررسی الگوهای اپیدمیولوژیک، مقاومت دارویی و راهبردهای درمانی درماتوفیتوزیس در ایران طی سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ انجام شد اطلاعات با جست وجوی سیستماتیک در پایگاه های PubMed، Scopus و SID و انتخاب مقالات مرتبط استخراج گردید. یافته ها نشان داد گونه های Trichophyton mentagrophytes/interdigitale، T. verrucosum و Microsporum canis فراوان ترین عوامل بوده و در سال های اخیر افزایش چشمگیر سویه های مقاوم T. indotineae مشاهده شده است. بیشترین شیوع در استان های جنوبی و غربی کشور (خوزستان، بوشهر، فارس، کرمانشاه و هرمزگان) گزارش شد که با اقلیم مرطوب و تراکم بالای دام ارتباط داشت. علی رغم بروز مقاومت دارویی، داروهای آزول و تربینافین همچنان در درمان موثر ارزیابی شدند. نتایج این بررسی بر ضرورت رویکرد «سلامت واحد» (One Health)، همکاری میان پزشکان و دامپزشکان، و پایش ملی مقاومت های ضدقارچی برای کنترل موثرتر این بیماری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

درماتوفیتوزیس ، اپیدمیولوژی ، مقاومت ضدقارچی ، درمان ، سلامت واحد