هفت کلاس دارویی که باید قبل از قطع مصرف به صورت Taper کاهش یابند

در دامپزشکی برخی داروها مانند کورتیکواستروئیدها، داروهای ایمنوساپرس، ضدتشنج ها و اوپیوئیدها، نیازمند کاهش تدریجی دوز (Taper) هستند تا از سندروم ترک فیزیولوژیک و عود مجدد بیماری جلوگیری شود. سندروم ترک زمانی رخ می دهد که داروی اگزوژن، فیزیولوژیک طبیعی را مختل کرده و سپس به طور ناگهانی قطع شود(Baker, ۲۰۲۰). هدف از این ارائه مروری بررسی داروهایی در سگ و گربه است که نیازمند کاهش تدریجی هستند و همچنین به میزان اهمیت رعایت Taper برای پیشگیری از عوارض ناشی از قطع ناگهانی دارو ها می پردازد(Walton & Enders, ۲۰۲۲; Zhang et al., ۲۰۲۵). بررسی صورت گرفته از طریق مطالعه منابع علمی منتشر شده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، جمع آوری اطلاعات درباره کلاس های دارویی مختلف شامل کورتیکواستروئیدها، ایمنوساپرسورها، ضدتشنج ها، بازدارنده های پمپ پروتون، داروهای سمپاتولیتیک، اوپیوئیدها و داروهای اصلاح کننده رفتار است. در نتایج به دست آمده مشخص شد که قطع ناگهانی داروهای مذکور می تواند باعث عود بیماری، تشنج، علائم گوارشی، ناپایداری قلبی و وابستگی فیزیکی شود. رعایت روند کاهش تدریجی دوز داروها در حیوانات، باعث پیشگیری از این عوارض می شود. بدین ترتیب کاهش تدریجی دوز داروها در دامپزشکی برای بهبود نتایج بالینی و جلوگیری از عوارض دارویی ضروری است.

کلیدواژه ها:

دارو ، کاهش تدریجی ، Taper ، وابستگی دارویی ، سندروم ترک