مروری بر روش های درمانی جراحی هیدروسفالی در سگ

هیدروسفالی که با افزایش حجم مایع مغزی نخاعی و اتساع سیستم بطنی مشخص می شود، یک ناهنجاری شایع عصبی به ویژه در سگ های نژاد کوچک و براکی سفال است. با وجود این که درمان دارویی اغلب تسکین موقتی ایجاد می کند، مداخلات جراحی به خصوص شانت گذاری ها به عنوان درمان قطعی برای انحراف مایع اضافی و کاهش فشار داخل جمجمه ای مطرح هستند. این مقاله به مرور کارایی و عوارض این روش های جراحی در سگ ها می پردازد. شانت بطنی صفاقی رایج ترین تکنیک است که شامل قرار دادن یک کاتتر بطنی، یک دریچه تنظیم کننده جریان و یک کاتتر دیستال در حفره صفاقی است. شانت کیستی صفاقی برای درمان کیست های داخل جمجمه ای به کار می رود و می تواند موفقیت بالاتری نسبت به فنستراسیون داشته باشد. نتایج مطالعات نشان دهنده بهبود بالینی و عصبی قابل توجه بلافاصله پس از شانت گذاری در اکثریت سگ های مبتلا به هیدروسفالی یا کیست های داخل جمجمه ای است. با این حال، میزان عوارض پس از جراحی به نسبت بالاست. شایع ترین عارضه، انسداد شانت (حدود ۱۰ درصد) ناشی از دبری های سلولی یا خون است. شانت بیش از حد است (۲/۷ درصد) می تواند منجر به کلاپس بطن و تشکیل هماتوم/هیگروما ساب دورال شود. این خطر در سگ هایی با نسبت بالای حجم بطن به کل مغز افزایش می یابد. بنابراین انتخاب دقیق دریچه فشار مناسب بسیار حیاتی است. سایر عوارض شامل عفونت شانت، درد، و مشکلات مکانیکی کاتتر هستند. در کل شانت های بطنی-صفاقی و کیستی-صفاقی روش های موثری برای مدیریت هیدروسفالی و کیست های داخل جمجمه ای در سگ ها هستند که منجر به بهبود عصبی پایدار می شوند. با توجه به میزان بالای عوارض، نظارت بالینی در شش ماه اول پس از عمل، انتخاب دقیق دریچه فشار و تکنیک جراحی صحیح برای مدیریت عوارض و به حداکثر رساندن پیامدهای موفق ضروری است.

کلیدواژه ها:

هیدروسفالوس ، شانت بطنی صفاقی ، شانت کیستی صفاقی ، سگ