تاثیر میکروبیوم و پروبیوتیک در درمان هپاتیت و بیماری های مزمن کبدی-صفراوی سگ ها

زمینه مطالعه: اثر میکروبیوم روده و پروبیوتیک ها در درمان بیماری های مزمن کبدی-صفراوی (CHD) و هپاتیت در سگ ها، یک حوزه در حال ظهور در دامپزشکی است که بر اهمیت محور روده-کبد تاکید دارد. دیسبیوزیس (عدم تعادل میکروبی) به طور فزاینده ای با عوارضی مانند انسفالوپاتی کبدی و التهاب کبد در سگ ها مرتبط دانسته می شود(Balouei و همکاران، ۲۰۲۳). اهداف: هدف ما در این مقاله مروری، بررسی نقش دیسبیوزیس در پاتوژنز بیماری های کبدی سگ ها و ارزیابی شواهد موجود در مورد اثربخشی پروبیوتیک ها، سین بیوتیک ها و سایر مداخلات مرتبط با میکروبیوم مانند FMT به عنوان روش های درمانی مکمل است. روش کار: این مقاله یک مرور کلی از یافته های علمی اخیر در مورد محور روده-کبد در سگ ها، تعریف دیسبیوزیس در CHD کلستاتیک، و مروری بر مکانیسم های عملکرد پروبیوتیک ها از جمله گونه هایی مانند Lactobacillus و Bifidobacterium و نتایج مطالعات بالینی محدود انجام شده روی سگ های مبتلا به بیماری کبدی را ارائه داده است. از موتورهای جستجو pubmed, Google scholar, science direct, merckvetmanual, frontiers و.. برای این موضوع استفاده شده است. نتایج: مطالعات نشان داده اند که کلستاز در سگ های مبتلا به CHD با دیسبیوزیس عمیقی همراه است که شامل کاهش سویه های مفید مثل Clostridium hiranonis است(Tanprasertsuk و همکاران، ۲۰۲۱). همچنین، کارآزمایی های بالینی اولیه نشان داده اند که تجویز سین بیوتیک ها، می تواند منجر به کاهش فعالیت آنزیم ALT سرم و بهبود قابل توجه علائم گوارشی در سگ های مبتلا به CHD شود(Habermaass و همکاران، ۲۰۲۴). پروبیوتیک ها عملکرد سد روده را بهبود بخشیده و التهاب سیستمیک را کاهش می دهند که به مدیریت هپاتیت کمک می کند. نتیجه گیری نهایی: داده های فعلی در مورد پروبیوتیک ها در درمان بیماری کبدی سگ ها امیدبخش است، اما برای تهیه برنامه های درمانی استاندارد، پژوهش های بیشتری برای شناسایی سویه ها و دوزهای بهینه برای شرایط بالینی خاص (به ویژه کلستاز) ضروری است. دامپزشکان باید از ظرفیت پروبیوتیک ها به عنوان یک جزء درمانی مکمل، آگاه باشند.

کلیدواژه ها:

میکروبیوم روده ، پروبیوتیک ها ، هپاتیت سگ ، دیسبیوزیس ، محور روده-کبد