بررسی تاثیر هیالورونیک اسید بر کارایی استفاده از سلول های بنیادی مزانشیمی منشا گرفته از چربی در ترمیم نقیصه استخوانی در خرگوش

شکستگی استخوان یکی از مشکلات شایع است که می تواند در انسان و حیوانات کیفیت زندگی را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد و در صورت عدم درمان مناسب، به عوارض شدید و حتی مرگ منجر شود. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر سلول های بنیادی مزانشیمی (MSCs) همراه با اسید هیالورونیک (HA) بر ترمیم نقایص جوش نخورده استخوان زند زبرین در مدل خرگوش بود. در این پژوهش، ۲۴ سر خرگوش در چهار گروه شش تایی تقسیم شدند و نقیصه استخوانی استاندارد در بخش میانی استخوان زندزبرین ایجاد گردید. ارزیابی های رادیولوژی (به دو روش اندازه گیری درصد مساحت ترمیم شده و روش Lane & Sandhu) در روز صفر و هفته های دوم، چهارم و ششم انجام شد و در پایان هفته ششم، ارزیابی هیستوپاتولوژی صورت گرفت. یافته های حاصل از بررسی ها نشان داد که در هفته دوم، بر اساس هر دو روش ارزیابی Lane & Sandhu و درصد مساحت ترمیم، تفاوت معناداری میان گروه های مورد مطالعه مشاهده نشد. در ارزیابی رادیولوژی در هفته چهارم، نتایج حاصل از هر دو روش ارزیابی نشان داد که گروه های دریافت کننده سلول های بنیادی (SC) و هیالورونیک اسید (HA) نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بهبود بیشتری در روند ترمیم داشتند. همچنین در همین هفته، بر اساس روش اندازه گیری درصد مساحت ناحیه ترمیم شده، گروه دریافت کننده ترکیب SC+HA نیز تفاوت معناداری با گروه کنترل نشان داد. در هفته ششم، ارزیابی به روش Lane & Sandhu تفاوت معناداری میان گروه ها نشان نداد، اما روش اندازه گیری درصد مساحت ناحیه ترمیم شده همچنان بیانگر تفاوت معنادار میان گروه های SC و HA و گروه ترکیب HA و SC نسبت به گروه کنترل بود. در ارزیابی های هیستوپاتولوژی تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتایج به دست آمده نشان داد که سلول های بنیادی مزانشیمی و اسید هیالورونیک هریک به تنهایی باعث بهبود ترمیم استخوان شدند اما استفاده همزمان آن ها اثر هم افزایی نداشت.