بررسی اثر محرومیت از مصرف ترامادول در والد بر رفتار افسردگی و اضطراب در نتاج موش های صحرایی

اختلالات افسردگی و اضطراب از شایع ترین اختلالات روانی هستند که به عنوان تجربه ای هیجانی منفی با تغییرات بیوشیمیایی، شناختی، رفتاری و روانی همراه اند. در میان مشکلات رفتاری، اضطراب بیشترین شیوع را دارد. ترامادول، داروی ضددردی از گروه شبه مخدرهاست که در کنترل درد بیماران سرطانی، زایمان و پس از جراحی استفاده می شود و براساس گزارش ستاد مبارزه با مواد مخدر، یکی از پرمصرف ترین مواد افیونی است. با توجه به افزایش مصرف این دارو، مطالعه ای با هدف بررسی اثر محرومیت از مصرف ترامادول در والدین بر رفتارهای افسردگی و اضطراب در نتاج موش های صحرایی انجام شد. در این پژوهش، از ۲۸ سر موش صحرایی نژاد ویستار (۸ نر و ۲۰ ماده) با میانگین وزنی ۲۵۰ تا ۲۷۰ گرم استفاده شد و حیوانات در چهار گروه ۷ تایی تقسیم شدند: ۱) والدین هر دو معتاد، ۲) مادر معتاد و پدر سالم، ۳) مادر سالم و پدر معتاد، و ۴) هر دو والد سالم (گروه کنترل). موش های والد معتاد به مدت ۳۰ روز ترامادول را به صورت درون صفاقی با دوز ۵/۲ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم دریافت کردند و سپس به مدت ۱۰ روز دوره ترک را گذراندند. پس از آن، جفت گیری بر اساس گروه ها انجام شد و نتاج تحت آزمون های رفتاری ماز بعلاوه مرتفع (EPM) برای ارزیابی اضطراب و شنای اجباری (FST) برای سنجش افسردگی قرار گرفتند. داده ها به صورت مشاهده ای و آماری (Mean ± SEM) تحلیل و در نرم افزار Prism بررسی شد. نتایج نشان داد سندرم ترک ترامادول در والدین موجب بروز اختلالات رفتاری و کاهش عملکرد در نتاج می شود. علاوه بر این، یافته های بیوشیمیایی افزایش معنادار TNF-α، IL-۶ و IL-۱ را در بافت مغزی نوزادان نشان داد که بیانگر پاسخ التهابی بالا و تاثیر منفی مصرف مزمن ترامادول بر سیستم عصبی نسل بعد است.

کلیدواژه ها:

ترامادول ، سندرم ترک ، افسردگی ، موش صحرایی