روش های نوین دبریدمان زخم در دامپزشکی

دبریدمان زخم یک گام اساسی در مدیریت زخم های دامپزشکی است که هدف آن، حذف بافت های نکروتیک و عفونی، و در عین حال، ترویج گرانوله سازی و اپیتلیزاسیون (بافت گیری مجدد) است. می توان گفت این رویکردهای نوین، تکنیک های قدیمی و سنتی جراحی را پشت سر گذاشته و شامل روش های آنزیمی، بیولوژیکی، هیدروسرجری، اولتراسونیک و مبتنی بر پلاسما می شوند. این بازبینی، یافته های کنونی حال حاضر که در مورد استراتژی های جدید مطالعات تجربی و بالینی است را مورد بررسی قرار می دهد. درمان مبتنی بر آنزیم، لارو درمانی (LDT)، پلاسمای اتمسفری سرد (CAP)، و هیدروسرجری، از نمونه بحث های داغ در زمینه مورد مطالعه است. ایروکسول، نام تجاری نوعی پماد ترمیم کننده زخم است که معمولا حاوی ماده فعال کلاژناز است و اثربخشی خود را در مدیریت زخم های مزمن و تروماتیک در سگ ها و گربه ها با تسهیل در تخریب انتخابی بافت و تسریع در بهبودی بدون آسیب رساندن به سلول های زنده، نشان می دهد. لارو درمانی، یک گزینه بیولوژیکی و انتخابی مناسب برای تمیز کردن زخم های نکروتیک، ایجاد اثرات باکتری کشی قوی و ترویج بافت گرانوله ارائه می دهد. پلاسمای اتمسفری سرد یک روش غیرتهاجمی و امیدوارکننده است که با بهره گیری از گونه های فعال اکسیژن و نیتروژن، التهاب را تعدیل، رگ زایی را تقویت و بار میکروبی را کاهش می دهد. هیدروسرجری و اولتراسوند با فرکانس پایین نیز تمیز کردن بافت های مرده را از طریق رساندن گام به گام انرژی و تعدیل آن انجام می دهند و زمان عمل و آسیب بافتی را کاهش می دهند. در مجموع، این روش های نوظهور نشان دهنده یک تغییر روند مثبت به سمت مراقبت از زخم هستند که حداقل تهاجم را به بار می آورند و در علم دامپزشکی، سازگار بوده و انتخابی عمل می کنند. تحقیقات بیشتر برای استانداردسازی پروتکل ها، ارزیابی مقرون به صرفه بودن و اطمینان از ایمنی بالینی در گونه های مختلف ضروری است.

کلیدواژه ها:

ترمیم زخم ، دبریدمان آنزیمی ، لارو درمانی ، پلاسمای سرد ، هیدروسرجری