اثر ارگانوژل کورکومین بر ترمیم زخم پوستی در رت

زمینه و هدف: زخم های پوستی یکی از مشکلات شایع بالینی هستند که فرآیند ترمیم آن ها ممکن است در اثر عوامل التهابی، استرس اکسیداتیو و عفونت با تاخیر مواجه شود. کورکومین به عنوان ترکیبی طبیعی با خواص ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی شناخته می شود، اما حلالیت پایین آن در محیط آبی، کارایی بالینی آن را محدود کرده است. استفاده از فرمولاسیون های نوین مانند ارگانوژل ها می تواند دسترسی زیستی کورکومین را افزایش دهد. هدف از این مطالعه بررسی اثر ارگانوژل کورکومین بر ترمیم زخم پوستی در مدل حیوانی رت بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۲۰ رت نر نژاد ویستار (وزن ۲۰۰–۲۵۰ گرم، سن ۸–۱۰ هفته) به طور تصادفی در دو گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (بدون درمان) و گروه تیمار (دریافت ارگانوژل کورکومین موضعی). زخم های پوستی استاندارد در ناحیه پشتی حیوانات ایجاد و روزانه مورد تیمار قرار گرفتند. روند بهبود زخم از طریق اندازه گیری مساحت زخم، ارزیابی بافت شناسی (H&E)، آزمون مکانیکی مقاومت بافت و سنجش شاخص های بیوشیمیایی TNF-α، IL-۶ و SOD مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با آزمون تی مستقل و آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند (p<۰.۰۵). نتایج: نتایج نشان داد که گروه تیمار با ارگانوژل کورکومین نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در مساحت زخم داشت (p<۰.۰۱). همچنین مقاومت مکانیکی بافت زخم به طور قابل توجهی افزایش یافت (p<۰.۰۵). سطح سایتوکاین های التهابی TNF-α و IL-۶ در گروه تیمار کاهش یافت (p<۰.۰۵)، در حالی که فعالیت آنزیم آنتی اکسیدانی SOD افزایش معناداری نشان داد (p<۰.۰۱). یافته های بافت شناسی نیز حاکی از اپیتلیالیزاسیون سریع تر و کاهش نفوذ سلول های التهابی در گروه تیمار بود. نتیجه گیری: استفاده از ارگانوژل کورکومین با آزادسازی تدریجی و افزایش حلالیت کورکومین، می تواند موجب تسریع ترمیم زخم پوستی از طریق کاهش التهاب و تقویت دفاع آنتی اکسیدانی شود. این یافته ها نشان دهنده پتانسیل بالینی این فرمولاسیون در مدیریت زخم های مزمن مانند زخم های دیابتی و جراحی است.

کلیدواژه ها:

کورکومین ، ارگانوژل ، ترمیم زخم ، TNF-α ، رت