بررسی اثر نانوذرات ZnO بر خواص ساختاری و ضدباکتریایی نانو الیاف کیتوزان/PVA در پانسمان های زخم

چکیده: زمینه مطالعه: استفاده از نانو الیاف پلیمری در ساخت سامانه های دارورسانی، پانسمان های زخم و مهندسی بافت به دلیل دارا بودن نسبت سطح به حجم بالا، تخلخل مناسب و شباهت ساختاری به ماتریکس خارج سلولی، توجهات فراوانی به خود جلب کرده است. در این میان، کیتوزان به عنوان پلیمری طبیعی، زیست تخریب پذیر و زیست سازگار، بستری بسیار مناسب در طراحی این گونه ساختارها محسوب می شود. با این حال، به دلیل حلالیت محدود و خواص مکانیکی نسبتا ضعیف کیتوزان، ترکیب آن با پلیمرهای سنتتیک مانند پلی وینیل الکل (PVA) به منظور بهبود ویژگی های فیزیکی و فرآیندی آن ضروری است. اهداف: هدف این پژوهش، سنتز و ارزیابی نانو الیاف کامپوزیتی کیتوزان/PVA حاوی نانوذرات اکسید روی (ZnO) به منظور بهبود ویژگی های فیزیکی و ضدباکتریایی برای کاربرد در پانسمان زخم بود. روش کار: محلول کیتوزان ۱.۵% و PVA ۱۰% با نسبت ۲۰:۸۰ مخلوط و نانوذرات ZnO سنتز شده به روش رسوب دهی شیمیایی به آن افزوده شد. فرآیند الکتروریسی در شرایط بهینه شامل ولتاژ ۲۵ کیلوولت، دبی ۱.۵ میلی لیتر بر ساعت و فاصله ۱۵ سانتی متر انجام گرفت. ساختار و ترکیب نانو الیاف با آزمون های FTIR، UV-Vis، EDS و SEM بررسی گردید. نتایج: طیف FTIR نشان دهنده ی برهم کنش بین گروه های عاملی کیتوزان و PVA و حضور ZnO در ماتریکس پلیمری بود. تصاویر SEM الیافی یکنواخت، پیوسته و بدون گره را نشان دادند که با افزودن نانوذرات، قطر متوسط آن ها کاهش یافت. نتایج EDS توزیع یکنواخت ZnO را در سطح الیاف تایید کرد. علاوه بر این، نمونه های حاوی نانوذرات نسبت به نمونه های بدون ZnO عملکرد ضدباکتریایی و پایداری ساختاری بالاتری نشان دادند. نتیجه گیری: این تحقیق نشان داد که ترکیب نانوذرات ZnO با ماتریکس کیتوزان/PVA منجر به تولید نانو الیاف کامپوزیتی با ویژگی های فیزیکی و عملکردی بهبود یافته می شود. این نانو الیاف به دلیل زیست سازگاری، خاصیت ضدباکتریایی، پایداری مکانیکی مناسب و