گزارش درمانگاهی رخداد صرع مرتبط با هیپوتیروئیدیسم در یک قلاده سگ

صرع، توصیف کننده هر بیماری است که با تشنج های مکرر مزمن همراه باشد. صرع ایدیوپاتیک شایع ترین علت تشنج در سگ ها بوده که با دوره های مکرر تشنج بدون علت قابل اثبات مشخص می شود. هیپوتیروئیدیسم، به عنوان یک علت خارج جمجمه ای، اگرچه به طور مستقیم منجر به تشنج نمی شود، اما ممکن است باعث تغییرات عروقی آترواسکلروتیک گردد که زمینه را برای انفارکتوس داخل جمجمه ای فراهم می کند. یک سگ نر ۴ ساله از نژاد هاسکی با شکایت صاحب حیوان مبنی بر سابقه تشنج از حدود یک سال گذشته و تشدید آن در دو روز اخیر به بیمارستان دامپزشکی دانشگاه ارومیه ارجاع داده شد. پروتکل واکسیناسیون و درمان ضدانگل به طور منظم برای این حیوان انجام شده بود. معاینات فیزیکی فاقد یافته غیرطبیعی بود. شمارش کامل سلول های خون، نوتروفیلی همراه با تغییرات توکسیک را نشان داد. آنالیز مایع مغزی نخاعی فاقد نتایج غیرطبیعی بود. در آنالیز ادرار، به جز پروتئین اوری خفیف و تعداد زیاد سلول های اپیتلیال، ناهنجاری دیگری رویت نگردید. بررسی بیوشیمی خون نشان دهنده ازوتمی و افزایش سطح آنزیم های کبدی بود. ارزیابی عملکرد تیروئید حاکی از پایین بودن غلظت تیروکسین تام (۰.۹ μg/dl) و غلظت نسبتا طبیعی هورمون محرک تیروئید (۰.۰۰۰۲۴ mlU/L) بود. بر این اساس وجود هیپوتیروئیدیسم ثانویه به عنوان علت احتمالی زمینه ساز صرع، متصور شد. شایان ذکر است، اگرچه این حیوان سابقه مصرف فنوباربیتال را داشته اما این دارو موجب کاهش غلظت تیروکسین و افزایش غلظت هورمون محرک تیروئید می گردد. همچنین به نظر می رسد فنوباربیتال به دلیل اثرات خفیف و برگشت پذیرش بر عملکرد تیروئید، یک داروی ضد صرع بی خطر باشد. در بیمار توصیف شده، متعاقب آغاز درمان با لووتیروکسین و تعدیل دوز فنوباربیتال، روند چشمگیر