حلال های تزریقی جایگزین پروپیلن گلیکول برای دیازپام در دامپزشکی

دیازپام یکی از پرکاربردترین داروهای آرام بخش و ضدتشنج در دامپزشکی هست که معمولا به صورت تزریقی استفاده می شود. فرمولاسیون رایج دیازپام حاوی پروپیلن گلیکول به عنوان حلال اصلی است، با این حال بروز عوارض جانبی نظیر تحریک بافتی، درد در محل تزریق، نارسایی کلیوی، سمیت در برخی گونه های حیوانی، ناسازگاری با برخی محلول های تزریقی، افت فشار خون، آریتمی های قلبی، همولیز و ترمبوفلبیت موجب شده است تا یافتن جایگزین های ایمن تر برای این حلال به یک ضرورت تبدیل شود. سوال اصلی این است: آیا پروپیلن گلیکول تنها گزینه برای دیازپام هست؟ آیا می توان به جای پروپیلن گلیکول حلال های دیگری را برای دیازپام جایگزین کرد؟ نتایج نشان می دهد برخی جایگزین ها نه تنها از نظر ایمنی، بلکه در حفظ پایداری و فراهمی زیستی دارو نیز برتری دارند. حلال هایی نظیر اتانول، پلی اتیلن گلیکول، مخلوط های لیپیدی، سورفاکتانت ها نظیر Cremophor EL و سیستم های سیکلودکسترین توانسته اند پایداری و حلالیت دیازپام را افزایش دهند و عوارض جانبی کمتری نسبت به پروپیلن گلیکول ایجاد کنند. با این حال محدودیت و چالش هایی نظیر هزینه بالا، دشواری تهیه و داده های ناکافی در برخی گونه های دام، مانع کاربرد گسترده آن ها شده است. هدف این مقاله مروری بر ضرورت انجام مطالعات بیشتر در زمینه ایمنی، فارماکوکینتیک و پذیرش بالینی جایگزین های پروپیلن گلیکول و بررسی پیشرفت های اخیر در این زمینه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

دیازپام ، پروپیلن گلیکول ، داروسازی دامپزشکی ، سیکلودکسترین