مروری بر روش های تشخیص و درمان در کیس های مبتلا به تومور مقاربتی قابل انتقال در سگ های ماده

هدف از این بررسی، ارزیابی اجمالی روش های تشخیصی و درمانی مورد استفاده در کیس های مبتلا به تومورهای مقاربتی قابل انتقال (TVT) در سگ های ماده می باشد. TVT یک نئوپلاسم بسیار واگیردار است که سگ ها را در تمامی سنین، با هر نوع نژاد و جنسیتی تحت تاثیر قرار می دهد. در درجه اول نواحی تناسلی و همچنین اندام هایی مانند چشم ها، بینی و دهان را درگیر می کند. بسته به محل قرارگیری آن، تظاهرات بالینی مختلفی مشاهده می شود. در کیس هایی که سیستم تناسلی درگیر باشد، توده های نئوپلاستیک گل کلم مانند، ترشحات خونی از فرج و به دنبال آن کم خونی ممکن است رخ دهد. تمامی این یافته های بالینی، همراه با بررسی های هیستوپاتولوژیک یا سیتولوژیک نمونه های بافتی که از طریق روش هایی مانند بیوپسی برشی یا نمونه گیری سوزنی (FNA) به دست می آیند، می توانند منجر به تشخیص قطعی شوند. پس از تشخیص قطعی، گزینه های درمانی مختلفی از جمله جراحی برای برداشتن بافت تومور، شیمی درمانی با استفاده از داروهایی مانند وینکریستین، دوکسوروبیسین، سیکلوفسفامید، متوترکسات و لوموستین، رادیوتراپی با دوزهای خاص و ایمونوتراپی با استفاده از داروهایی مانند باسیلوس کالمت-گرن (Bacillus Calmette-Guérin) و پروتئین A استافیلوکوکی در دسترس هستند. در نتیجه، با تشخیص صحیح، می توان هر بیمار را به صورت جداگانه ارزیابی کرد و مناسب ترین گزینه درمانی را برای اطمینان از بهبودی ارائه داد.

کلیدواژه ها:

سگ ، تشخیص ، تومور مقاربتی قابل انتقال ، درمان