مقایسه ی تغییرات پارامترهای خونی و ادراری به طور مجزا متعاقب تجویز داروی امپاگلیفلوزین در سگ های غیردیابتیک نر نژاد بومی در شهرستان تبریز

زمینه مطالعه: دیابت ملیتوس یکی از اختلالات شایع متابولیک در سگ های مسن است که با هیپرگلیسمی مزمن ناشی از کمبود یا مقاومت به انسولین مشخص می شود. مهارکننده های ناقل سدیم–گلوکز نوع ۲ از جمله امپاگلیفلوزین به عنوان داروهای نوین در درمان دیابت نوع ۲ معرفی شده اند. مکانیسم اصلی این دارو مهار بازجذب گلوکز در توبول پروگزیمال کلیه و افزایش دفع ادراری آن است که موجب کاهش قند خون و بهبود هموستاز متابولیک می شود. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی اثرات این دارو بر شاخص های بیوشیمیایی و متابولیکی ادرار و سرم خون در سگ های سالم صورت گرفت. روش کار: در این پژوهش ۲۰ سگ نر نژاد بومی به سه گروه شامل گروه شاهد (۴ سگ)، گروه دریافت کننده امپاگلیفلوزین با دوز پایین (۱۰ میلی گرم به ازای هر سگ، ۸ سگ) و گروه دوز بالا (۲۰ میلی گرم به ازای هر سگ، ۸ سگ) تقسیم شدند. دارو به صورت خوراکی به مدت ۱۴ روز تجویز شد و در روزهای صفر، هفت و چهارده از حیوانات نمونه خون و ادرار گرفته شده و به آزمایشگاه دانشکده دامپزشکی تبریز ارسال شد. قابل اشاره است که به منظور این کار پژوهشی کد اخلاق به شماره IR.IAU.TABRIZ.REC.۱۴۰۳.۰۶۱ اخذ گردیده است. نتایج: تجویز امپاگلیفلوزین سبب افزایش معنی دار کتون بادی های ادرار و گلوکوزاوری شد. افزایش خفیف و گذرای کراتینین و کاهش لاکتات سرم در گروه های دریافت کننده دارو مشاهده گردید. تغییرات سدیم و پتاسیم سرم معنی دار نبود. دوز پایین دارو موجب افزایش هموگلوبین و RBC شد. نتیجه گیری: امپاگلیفلوزین حتی در حیوانات غیردیابتی می تواند موجب بروز گلوکوزاوری و کتونوری و تغییرات گذرای متابولیکی شود. مصرف دوز پایین (۱۰ میلی گرم به ازای هر سگ) نسبت به دوز بالا ایمن تر بوده و می تواند در حیوانات دچار آنمی مفید واقع گردد.

کلیدواژه ها:

دیابت ملیتوس ، سگ ، امپاگلیفوزین ، ادرار ، سرم