گزارش یک مورد درمان موفق یک قلاده سگ مشکوک به استئومیلیت غیر باکتریال با پردنیزولون و پامیدرونیت

استئومیلیت یکی از شایع ترین بیماری های التهابی استخوان است که عمدتا به صورت اولیه بر اثر عفونت باکتریال ایجاد می شود؛ اما علل غیرعفونی نیز در ایجاد آن اهمیت دارند. علائم بالینی شامل درد موضعی، تورم و لنگش است. در این گزارش یک قلاده سگ تریر نر عقیم ۶ ساله به وزن ۵.۷۰۰ کیلوگرم با لنگش ده روزه در اندام حرکتی خلفی چپ به کلینیک دامپزشکی ارجاع داده شد. رادیوگرافی اولیه نشان دهنده التهاب بافت نرم، ضایعات استئولایتیک در اطراف دیستال تروکانتر ران و واکنش های پریوستی مبتنی بر استئومیلیت بود. آزمایش خون، لکوسیتوز خفیف، نوتروفیلی و افزایش خفیف آلکالین فسفاتاز سرم را نشان داد. پس از درمان اولیه با آنتی بیوتیک های سفازولین و آموکسی کلاو، علائم برطرف نشد و استئومیلیت غیر باکتریال مشکوک گردید. پروتکل درمانی جدید شامل پامیدرونیت (۲ mg/kg IV ماهی یک بار) و پردنیزولون (۱ mg/kg q۱۲h) بود که دوز پردنیزولون به تدریج کاهش یافت و قطع شد. از آنجا که حیوان سابقه خونریزی گوارشی داشت، سوکرالفیت جهت محافظت گوارشی مصرف شد. معاینه و رادیوگرافی مجدد پس از پایان درمان، بهبود قابل توجه در تحمل وزن و کاهش واکنش های پریوستی نشان داد. این گزارش موفقیت درمان استئومیلیت غیر باکتریال با ترکیب پردنیزولون و پامیدرونیت را در سگ نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

استئومیلیت غیر باکتریال ، پامیدرونیت ، پردنیزولون ، سگ