بررسی استحکام کششی پوست در زخم های پوستی بر مبنای تاثیرات ترمیمی کورکومین

زخم های التیام نیافته پوستی یک مشکل عمده بهداشتی، در سرتاسر جهان هستند و تحقیقات زیادی بر روی درمان های موثر برای زخم های پوستی صورت می گیرد. کورکومین، جزء اصلی موجود در ریزوم زردچوبه است و خواصی مانند تحریک سنتز کلاژن و بازسازی بافت دارد. هدف از این پژوهش، ارزیابی تاثیر کورکومین در بهبود التیام زخم های پوستی در موش های آزمایشگاهی آلبینو است. پژوهش بر روی ۲۴ سر موش آزمایشگاهی آلبینو بالغ، جنس نر، میانگین وزنی ۳۰ گرم و میانگین سنی مشابه صورت گرفت. بعد از تهیه موش ها، آن ها را به مدت سه هفته تحت شرایط محیطی (دما، فضا و...) و تغذیه ای (نوع جیره، مقدار جیره و...) یکسان و استاندارد نگهداری کردیم. سپس برای شروع انجام پژوهش موش ها به طور تصادفی به دو گروه (A) کنترل و (B) کورکومین+زخم تقسیم شدند. بیهوشی عمومی توسط ترکیب کتامین و زایلازین به صورت تزریق داخل صفاقی انجام گرفت. پس از اسکراب ناحیه پشتی، یک زخم دایره ای توسط پانچ بیوپسی ۵ میلی متری استریل بر روی هر کتف از هر موش ایجاد شد. موش های گروه A هر روز توسط آب مقطر بدون ماده موثره و گروه B هر روز توسط کورکومین تحت درمان و بررسی قرار گرفتند. نتایج مطالعه حاضر با در نظر گرفتن فاکتور سرعت بهبود یافتن زخم ها و مدت زمان درمان، نشان داد که تفاوت معنی داری (p<۰.۰۵) از نقطه نظر افزایش استحکام کششی و بهبود ویژگی های الاستیک پوست (کشسانی) در گروه درمان با کورکومین نسبت به گروه کنترل وجود دارد. در ارزیابی هیستوپاتولوژی، فاکتورهایی نظیر افزایش تراکم فیبرهای کلاژن در ناحیه زخم مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل ضریب همبستگی اسپیرمن نشان داد که