اثر ضد گلیکاسیون کومین آلدهید روی تاندون موش صحرایی دیابتی

زمینه مطالعه: آسیب های تاندونی یکی از بیماری های شایع سیستم اسکلتی-عضلانی است و بیماران مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به تاندینوپاتی هستند. علیرغم استراتژی های درمانی مختلف، تقاضا برای درمان های کارآمد و ایمن جایگزین مبتنی بر ترکیبات گیاهی در سال های اخیر توجه زیادی را به خود جلب کرده است. هدف: از این مطالعه بررسی اثر کومین آلدئید روی محصولات نهایی گلیکاسیون پیشرفته (AGEs) تاندون آشیل در مدل موش صحرایی دیابتی نوع دو القا شده با رژیم پرچرب (HFD) و دوز پایین استرپتوزوتوسین (STZ) است. روش کار: در این مطالعه ۱۲ سر رت نر نژاد ویستار پس از دو هفته از القای چاقی با HFD، جهت القاء دیابت تزریق داخل صفاقی STZ با دوز ۳۵ میلی گرم/کیلوگرم انجام شد و به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (موش های دیابتی) و تیمار (موش های دیابتی تیمار شده با کومین آلدئید) تقسیم شدند. گروه تیمار کومین آلدئید با دوز ۱۰ میلی گرم/کیلوگرم از طریق گواراژ به مدت دو هفته دریافت کردند. سپس تاندون آشیل جدا شد و سطح AGEs نمونه ها، با استفاده از کیت ELISA اندازه گیری شد. نتایج: کاهش محتوی AGEs در تاندون آشیل موش های دیابتی تیمار شده با کومین آلدئید در مقایسه با گروه کنترل (دیابتی) مشاهده شد (۴۶۳/۳ ± ۱۱/۳۵ vs ۶۲۰ ± ۳۱). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه پتانسیل ضد گلیکاسیون کومین آلدئید را نشان داد و بنابراین پیشنهاد می شود ممکن است اثر درمانی در تندینوپاتی ناشی از گلیکاسیون دیابت داشته باشد.