بررسی پارامترهای عملیاتی بر حذف آلاینده رنگزای آبی ۷۱ با جاذب سپیولیتی جهت تسهیل بازچرخانی پساب صنایع نساجی

در این مقاله از سپیولیت به عنوان یک ماده سرامیکی متخلخل سیلیکا-منیزیایی جهت حذف رنگزای آبی ۷۱ که از جمله آلاینده های مهم پساب صنایع نساجی محسوب می شود، استفاده گردید. همچنین تاثیر پارامترهای عملیاتی نظیر دما، زمان، مقدار جاذب و pH بر روی جذب سپیولیت مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که افزایش مقدار جاذب تا حدی می تواند موجب افزایش بازدهی جذب گردد و بعد از یک گرم عملا درصد جذب ثابت باقی می ماند. از سوی دیگر افزایش زمان تا ۹۰ دقیقه تنها ۱۰ درصد بازدهی جذب را افزایش داده و بعد از ۹۰ دقیقه نیز بازدهی ثابت باقی مانده است. از سوی دیگر دما و pH اثر عکس بر روی درصد جذب سپیولیتی دارد. به طوریکه افزایش دما به دلیل گرمازا بودن فرایند جذب و افزایش pH به دلیل کاهش بار مثبت بر روی سطح سپیولیت باعث کاهش بازدهی جذب می گردند. در نهایت در pH=۱ در دمای محیط، با یک گرم جاذب در مدت ۴۵ دقیقه می توان به جذب ۹۹.۶٪ رسید. البته برای شرایط ملایم تر با pH=۵ می توان به جذب ۸۸.۹٪ رسید.

کلیدواژه ها:

رنگزای آبی ۷۱ ، سپیولیت ، پارامترهای عملیاتی ، پساب نساجی