تصفیه لجن فاضلاب های پتروشیمی با هدف بازیابی منابع و انرژی

صنایع پتروشیمی از ستون های اصلی اقتصاد جهانی در قرن حاضر هستند که در کنار اهمیت اقتصادی یاد شده، آلاینده های حاصل موجود در پسماندها و فاضلاب های آن ها، اثرات منفی زیست محیطی شدیدی در پی دارند. لجن های نفتی به عنوان بقایای انباشته شده در بستر تاسیسات بخش بزرگی از پسماندهای این صنعت را تشکیل می دهند و مدیریت صحیح آن ها از لحاظ اقتصادی و زیست محیطی اهمیت فراوانی دارد. مشخصات کیفی لجن های نفتی بر حسب شرایط ذخیره سازی، روش تصفیه فاضلاب و فناوری مورد استفاده برای تصفیه نفت متفاوت می باشد. فناوری های تصفیه لجن نفتی در چهار دسته اصلی (۱) کاهش (۲) استفاده مجدد (۳) بازیابی مواد و انرژی (۴) بی خطرسازی طبقه بندی می شوند. رویکردهای مختلفی برای بازیابی و استفاده مجدد از آب، مواد با ارزش و پتانسیل انرژی نهفته در این لجن ها نیز ارائه شده اند از جمله عملیات انجماد/ذوب، تصفیه در دمای بالا، سانتریفیوژ، جداسازی در دمای معمولی با استفاده از حلال، شناورسازی با گاز، تصفیه الکتروشیمیایی و تصفیه اولتراسونیک. زیست پالایی از پایدارترین رویکردهای تصفیه لجن است که نه تنها منجر به کاهش خطرات زیست محیطی می شود بلکه به عنوان یک فرآیند بازیابی منابع نیز عمل می کند. فناوری های مختلفی برای بی خطرسازی و کاهش خطرات لجن های نفتی و دفع مناسب آن ها مورد استفاده قرار گرفته اند. روش های مذکور پتانسیل بالایی در مدیریت لجن های نفتی دارند که برای صنعتی سازی آن ها تحقیقات بیشتر و ارائه راهکارهای کاربردی الزامی است. در این مقاله، موارد یادشده در فوق مورد بررسی و ارزیابی قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

فاضلاب صنایع پتروشیمی ، بازیابی و استفاده مجدد ، فناوری های نوین ، لجن نفتی ، توسعه پایدار