مروری بر عملکرد رآکتورهای بی هوازی پربار UASB، EGSB و IC در تصفیه پساب صنعتی
محل انتشار: سومین همایش ملی مدیریت کیفیت آب و پنجمین همایش ملی مدیریت مصرف آب با رویکرد کاهش هدررفت و بازیافت
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 6
فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IWWA06_232
تاریخ نمایه سازی: 3 اسفند 1404
چکیده مقاله:
در دهه های اخیر، استفاده از فرایندهای بی هوازی پربار مانند رآکتورهای UASB، EGSB و IC در تصفیه پساب های صنعتی به عنوان روشی کارآمد و پایدار موردتوجه گسترده قرار گرفته است. این رآکتورها باتکیه بر توان بالای توده های میکروارگانیسم های بی هوازی در تجزیه مواد آلی و تولید بیوگاز، ضمن کاهش هزینه های انرژی، امکان تولید انرژی را نیز فراهم می سازند. رآکتور UASB به عنوان نخستین نسل رآکتورهای بی هوازی پربار، ساختاری ساده و عملکردی پایدار در تصفیه پساب های غلیظ دارد، اما در مواجهه با پساب رقیق، غلیظ و سخت تجزیه پذیر زیستی با چالش بازدهی متوسط حذف مواد آلی و محدودیت در بارگذاری آلی روبه رو است. رآکتور EGSB با افزایش سرعت جریان روبه بالا و برگشت پساب تصفیه شده، موجب بهبود اختلاط، انتقال جرم، افزایش ظرفیت بارگذاری آلی و بازدهی حذف COD شد؛ ولی با چالش هایی از جمله فرار لجن های سبک روبرو است. در ادامه، رآکتور IC به عنوان نسل سوم این فناوری با طراحی دومرحله ای و گردش داخلی گاز لیفت، نرخ بارگذاری آلی بالاتر، زمان ماند هیدرولیکی کوتاه تر و بازده حذف بیشتر را ارائه می دهد. بررسی مطالعات آزمایشگاهی و صنعتی نشان می دهد که افزایش سرعت جریان روبه بالا و تشکیل لجن گرانولی فعال باقابلیت ته نشینی مناسب از عوامل کلیدی در عملکرد پایدار و کاهش فضای مرده در این سامانه ها است. کنترل pH و VFA نیز دو پارامتر مهم در بهره برداری از این رآکتورها هستند. در مجموع، رآکتورهای بی هوازی پربار به ویژه نوع IC، گزینه ای بهینه برای تصفیه فاضلاب های صنعتی غلیظ و سخت تجزیه پذیر محسوب می شوند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
احسان قاسمی
فارغ التحصیل کارشناسی ارشد محیط زیست، دانشکده مهندسی عمران، دانشکدگان فنی، دانشگاه تهران
مسعود تابش
استاد دانشکده مهندسی عمران، دانشکدگان فنی، دانشگاه تهران
علیرضا بازارگان
استادیار، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران