بررسی و مقایسه روش های کاهش حجم لجن: تمرکز بر مکانیسم های عمل، کارایی و کاربردپذیری

موضوع: مدیریت و دفع لجن تولیدی در تصفیه خانه های فاضلاب شهری، به عنوان یکی از پرهزینه ترین و پیچیده ترین چالش های عملیاتی این تاسیسات محسوب شده است. کاهش حجم لجن در ابتدا فرآیند، راهبردی کلیدی برای کاهش بار اقتصادی و زیست محیطی می باشد. اهداف: هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه فناوری های نوین کاهش حجم لجن با تمرکز بر مکانیسم های عمل، کارایی و قابلیت کاربردپذیری آن ها می باشد. روش تحقیق: در این مطالعه، فناوری های کاهش لجن در دو دسته اصلی مورد بررسی گرفته اند: الف) فناوری های مستقر در خط تصفیه فاضلاب (از قبیل فرآیندOSA، ازناسیون، بیوراکتورهای غشاییMBR، و تزریق اکسیژن خالص) و ب) فناوری های مستقر در خط تصفیه لجن (شامل پیش تصفیه اولتراسونیک، هیدرولیز حرارتی، و هیدرولیز قلیایی). ارزیابی این فناوری ها بر اساس معیارهایی چون درصد کاهش حجم لجن، مصرف انرژی، پیچیدگی راهبری، تاثیر بر کیفیت پساب و قابلیت اجرا در مقیاس بزرگ انجام شده است. دستاورد: یافته ها نشان می دهد که هر یک از فناوری ها از مکانیسم های متفاوتی برای کاهش لجن بهره می برند. انتخاب یک فناوری برتر، به شرایط محلی، مشخصات فاضلاب و امکانات موجود وابسته است. فرآیند OSA با ایجاد شرایط متابولیسم جفت نشده، باعث کاهش در حدود ۲۰ تا ۶۰ درصد در تولید لجن مازاد و پیش تصفیه اولتراسونیک با لیز سلولی، کاهش ۴۰ تا ۷۰ درصدی حجم لجن با پتانسیل افزایش تولید بیوگاز شده است. فناوری های متعددی برای کاهش لجن توسعه یافته اند، از میان آن ها فرآیند OSA به دلیل هزینه سرمایه گذاری نسبتا پایین، سازگاری با سیستم های متعارف و راهبری آسان تر، گزینه مطلوب تری برای کاربرد در شرایط واقعی و به ویژه در کشورهای در حال توسعه ارزیابی شده است. طوری که ترکیب این فرآیند با سایر روش ها می تواند راهکار مناسب تری برای مدیریت پایدار لجن باشد.

کلیدواژه ها:

کاهش حجم لجن ، فرآیندOSA ، اولتراسونیک ، مدیریت لجن ، تصفیه فاضلاب شهری ، متابولیسم جفت نشده