تحلیل مکانیسم های خوردگی و ریسک میکروبی در مخازن فولادی آب شرب پس از جوشکاری تعمیراتی

مخازن فولادی ذخیره آب شرب در طول عمر بهره برداری خود، نیازمند تعمیرات نقطه ای جهت رفع ترک ها و نشتی ها هستند که معمولا با روش جوشکاری انجام می شود. این فرایند می تواند بر کیفیت میکروبی و شیمیایی آب ذخیره‎ شده تاثیرگذار باشد. هدف از این مطالعه، تحلیل تئوریک و مروری بر عوامل موثر بر خوردگی و سلامت آب در مخازن فولادی پس از جوشکاری است. با بررسی منابع علمی و داده های موجود از استانداردهای بین المللی و مطالعات میدانی، مکانیزم های خوردگی ناشی از تغییرات حرارتی، تنش های پسماند، حضور ذرات معلق و کلرزنی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که ناحیه متاثر از حرارت در اطراف جوش، به دلیل تغییر ساختار میکروسکوپی و افزایش زبری سطح، حساسیت بیشتری به خوردگی حفره ای و رشد بیوفیلم دارد. وجود ذرات ماسه و رسوب، خوردگی مکانیکی را تشدید کرده و کلرزنی بیش از حد نیز می تواند باعث تخریب لایه اکسیدی محافظ شود. مطالعه حاضر با ارائه چارچوب مفهومی، راهکارهایی نظیر صیقل کاری محل جوش، ضدعفونی کنترل شده و پایش کیفیت آب را پیشنهاد می کند تا از تاثیرات منفی تعمیرات بر سلامت عمومی جلوگیری شود. نتایج این مطالعه می تواند به بهبود استانداردهای تعمیرات و سلامت آب کمک کند.

کلیدواژه ها:

مخزن آب شرب ، جوشکاری ، خوردگی فولاد ، کلرزنی ، بیوفیلم ، کیفیت آب