استاندارد آرسنیک در آب شرب؛ چالشی گران قیمت برای صنعت تصفیه آب در ایران

آلودگی آرسنیک در آب های زیرزمینی ایران گسترده است و به دلیل کمبود منابع سطحی، استفاده از چاه های دارای غلظت بالای آرسنیک اجتناب ناپذیر شده است. اجرای استاندارد µg/L ۱۰ هزینه های بالایی (۱ تا ۲ دلار برای هر مترمکعب) دارد و با محدودیت های فنی و مالی کشور همخوانی ندارد. از نظر علمی و اجرایی، دو نکته کلیدی مطرح است: فناوری های حذف آرسنیک هزینه بر و نیازمند نگهداری مداوم اند و در آب های شور و قلیایی ایران کارایی محدودی دارند؛ همچنین بسیاری از کشورها همچنان از حد مجاز µg/L ۵۰ استفاده می کنند و WHO مقدار µg/L ۱۰ را صرفا هدفی پیشنهادی می داند. بر پایه شواهد اپیدمیولوژیک و مدل های ریسک مونت کارلو، در شرایط بحرانی کم آبی می توان پس از ارزیابی ریسک محلی (گروه های حساس، منابع غذایی و مدت مواجهه)، به طور موقت از منابع با آرسنیک تا µg/L ۵۰ استفاده کرد. این سطح در کوتاه مدت خطر جدی برای سلامت ندارد و ریسک سرطان را به کمتر از ۱ در ۱۰۰۰ محدود می کند. چنین رویکردی با اطلاع رسانی عمومی، پایش مداوم و برنامه های کاهش آلودگی، می تواند میان حفظ سلامت و تامین پایدار آب تعادل برقرار کرده و هزینه ها را تا ۷۰ درصد کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

آلودگی منابع آب ، آرسنیک ، سلامت ، حدود مجاز ، ایران