بررسی فرآیند انعقاد شیمیایی در تصفیه فاضلاب صنعتی و مقایسه عملکرد سولفات آلومینیوم و پلی آلومینیوم کلراید

رشد روزافزون صنایع گوناگون در جهان سبب افزایش تولید فاضلاب های صنعتی با ترکیبات پیچیده و غلظت بالای آلاینده ها شده است. وجود فلزات سنگین، رنگ ها، مواد آلی مقاوم و ذرات معلق در این فاضلاب ها تهدیدی جدی برای محیط زیست محسوب می شود. در میان روش های مختلف تصفیه، انعقاد شیمیایی به دلیل کارایی بالا، سادگی و هزینه مناسب، یکی از موثرترین روش ها در حذف ذرات معلق، کلوئیدها، رنگ و بخشی از مواد آلی محلول است. دو ماده منعقدکننده ی اصلی مورد استفاده در تصفیه فاضلاب صنعتی، سولفات آلومینیوم (Alum) و پلی آلومینیوم کلراید (PAC) هستند که هر دو بر پایه ی ترکیبات آلومینیوم عمل می کنند اما تفاوت ساختاری و مکانیکی قابل توجهی دارند. این مقاله مروری با هدف بررسی و مقایسه عملکرد این دو منعقدکننده از جنبه های کارایی در حذف کدورت، COD و BOD، تاثیر pH، تولید لجن، هزینه اقتصادی و پایداری زیست محیطی تدوین شده است. بر اساس مرور مقاله های مرتبط، نتایج نشان می دهد PAC در محدوده ی وسیع تر pH کارایی بالاتری دارد، سرعت تشکیل فلوک بیشتر و حجم لجن کمتری تولید می کند، در حالی که سولفات آلومینیوم هنوز به دلیل قیمت پایین و دسترسی آسان، در بسیاری از واحدهای تصفیه کاربرد دارد. در نهایت، انتخاب بین این دو ماده باید بر اساس ماهیت فاضلاب، اهداف تصفیه، شرایط عملیاتی و ارزیابی زیست محیطی انجام گیرد.

کلیدواژه ها:

فاضلاب صنعتی ، انعقاد شیمیایی ، سولفات آلومینیوم ، پلی آلومینیوم کلراید ، جار تست ، حذف کدورت ، لجن شیمیایی