مدیریت یکپارچه سیلاب های شهری و رواناب های سطحی: واکاوی تاب آوری و راهکارهای نوین در چارچوب تغییرات اقلیمی (مطالعه موردی: استان اصفهان)

ایران یکی از کشورهایی است که در معرض سوانح طبیعی بسیاری قرار دارد که سیل یکی از جدی ترین آن هاست. پدیده سیلاب شهری به عنوان یکی از جدی ترین تهدیدات محیط زیست های انسان ساخت در قرن بیست ویک شناخته می شود. این مقاله با بهره گیری از یک مرور سیستماتیک و تحلیلی، به بررسی چالش ها و راهکارهای مدیریت سیلاب و رواناب های سطحی در استان اصفهان با ادغام یافته های پژوهشی داخلی و پیشرفت های بین المللی می پردازد. تمرکز اصلی بر تحلیل عدم قطعیت های هیدرولوژیکی ناشی از تغییرات اقلیمی، ارزیابی تاب آوری کالبدی-اجتماعی و ارائه راهبردهای نوین سازه ای و غیر سازه ای مبتنی بر مفاهیم توسعه کم اثر ۱ و شهرهای اسفنجی ۲ است. یافته ها به وضوح نشان می دهند که رویکردهای متعارف و منفعل گذشته دیگر کارایی لازم را ندارند و گذار به سمت مدیریت تطبیقی، پیش دستانه و هوشمند، که توسط فناوری های دیجیتال و حکمرانی مشارکتی پشتیبانی می شود، یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای کلان شهری مانند اصفهان است. این مقاله با تلفیق دانش بومی و درس آموخته های جهانی، چارچوبی راهبردی برای افزایش تاب آوری سیلابی در استان اصفهان ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

سیلاب شهری ، رواناب سطحی ، تاب آوری ، تغییرات اقلیمی ، توسعه کم اثر ۱ (LID) ، شهر اسفنجی ۲ ، اصفهان