از قلمرو فیزیکی تا دیجیتال نقش میانجی گرانه معماری در تعاملات اجتماعی شهرهای معاصر

تحول دیجیتال در دهه های اخیر، مرزهای میان فضای فیزیکی و فضای مجازی را دگرگون ساخته و موجب شکل گیری نوعی هم زیستی میان انسان، فناوری و محیط شهری شده است. در این میان، معماری نقشی فراتر از خلق کالبد فیزیکی یافته و به میانجی ای میان زیست انسانی و سامانه های دیجیتال بدل گشته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی جایگاه معماری در بازتعریف تعاملات اجتماعی شهرهای معاصر می پردازد. هدف، تبیین چگونگی تبدیل فضاهای معماری به بستری برای پیوند اجتماعی، از طریق ادغام فناوری های دیجیتال و مفاهیم فرهنگی–فضایی است. پژوهش حاضر نشان می دهد که معماری دیجیتال نه تنها ظرفی برای نمایش فناوری، بلکه عاملی فرهنگی در بازسازی روابط انسانی و تولید تجربه های مشترک در عصر شبکه ای (Castells, ۲۰۱۰) محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

معماری دیجیتال ، تعاملات اجتماعی ، فضای هوشمند ، شهر معاصر ، فناوری