یک چارچوب یکپارچه هوش محور برای ارتقای ادغام فضاهای سبز شهری در برنامه های راهبردی- کاربرد تجربی برای شهرداری ها (طرح تطبیقی برای ایران بر پایه مطالعات رومانی)

رشد شتابان فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی، به ویژه هوش مصنوعی، فرصت های بی سابقه ای را برای تحول در مدیریت شهری و ارتقای کیفیت خدمات عمومی فراهم ساخته است. شهرداری ها به عنوان نهادهای اصلی ارائه دهنده خدمات شهری، با چالش هایی نظیر پیچیدگی فرآیندهای شهرسازی، تعدد مراجعات مردمی، نیاز به شفافیت، و محدودیت منابع انسانی روبه رو هستند. در این راستا، بهره گیری از دستیارهای هوش مصنوعی می تواند به عنوان واسطی هوشمند میان شهروندان و سامانه های یکپارچه شهرسازی، نقشی کلیدی در بهبود کارایی، کاهش هزینه ها، افزایش سرعت پاسخ گویی و ارتقای رضایت شهروندان ایفا کند. این پژوهش با رویکردی کاربردی تحلیلی و با بهره گیری از روش های مرور نظام مند ادبیات نظری، تحلیل اسناد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با کارشناسان حوزه فناوری اطلاعات و شهرسازی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که پیاده سازی دستیارهای هوش مصنوعی در بستر سامانه های خدمات شهرسازی، از نظر فنی و اقتصادی در شهرداری های ایران امکان پذیر است. با این حال، چالش هایی همچون مسائل حقوقی و مقرراتی، امنیت داده ها، و پذیرش اجتماعی فناوری نیازمند توجه ویژه و برنامه ریزی تدریجی هستند. بر این اساس، استقرار مرحله ای فناوری هوش مصنوعی همراه با آموزش کارکنان، تدوین استانداردهای امنیت اطلاعات، و فرهنگ سازی عمومی می تواند مسیر تحقق شهر هوشمند و تحقق درآمدهای پایدار شهری را هموار سازد. یافته های این مطالعه، ضمن ارائه چارچوبی کاربردی برای استفاده از هوش مصنوعی در خدمات الکترونیک شهرسازی، می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های آینده در زمینه تحول دیجیتال مدیریت شهری ایران باشد. هوش مصنوعی اگر در قالب سیاست کلان «درآمد هوشمند برای شهر هوشمند» در شهرداری ها نهادینه شود، می تواند در مدت کوتاه: تنوع درآمدی ایجاد کند، هزینه های عملیاتی را کاهش دهد، عدالت مالی را تقویت نماید و شهرداری ها را از وابستگی به ساخت وساز برهاند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، درآمد پایدار ، شهرداری ، خدمات شهری ، مدیریت هوشمند شهری