رابطه تروماهای دوران کودکی و خودتنظیمی هیجانی با تمرکز بر نقش میانجیگری الگوهای دلبستگی ناایمن در دانشجویان دانشگاه کاشان

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه تروماهای دوران کودکی با خودتنظیمی هیجانی با نقش میانجیگری الگوهای دلبستگی ناایمن در دانشجویان بود. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه دولتی شهرستان کاشان (۱۱۲۰۰ نفر) بود که از میان آن ها ۳۷۱ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد گردآوری شد: پرسشنامه تروماهای دوران کودکی (CTQ؛ ۲۸ سوال)، پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی عاطفی مارس (۴۴ سوال) و مقیاس دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور (۲۱ سوال)، که در مقیاس ۵ درجه ای لیکرت بوده است. کلیه پرسشنامه ها بر اساس مقیاس لیکرت پنج درجه ای تکمیل شدند. یافته ها نشان داد که تروماهای دوران کودکی اثر منفی و معناداری بر خودتنظیمی هیجانی دارد. همچنین، الگوهای دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) و ایمن در رابطه بین تروماهای کودکی و خودتنظیمی هیجانی نقش میانجی ایفا کردند. به طوری که دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل حفاظتی و دلبستگی های ناایمن به عنوان عوامل تشدیدکننده این رابطه عمل نمودند. نتایج بر اهمیت توجه به سابقه تروماهای کودکی و طراحی مداخلات روانشناختی با هدف اصلاح الگوهای دلبستگی و ارتقای مهارت های خودتنظیمی هیجانی در جمعیت دانشجویی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تروماهای دوران کودکی ، خودتنظیمی هیجانی ، الگوهای دلبستگی ناایمن