تحلیل اثر بخشی رویکرد کنش پژوهی معلمان بر مولفه های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان (یک مطالعه پیمایشی توصیفی)

این پژوهش با هدف تحلیل اثر بخشی رویکرد کنش پژوهی (Action Research) معلمان بر مولفه های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مقطع متوسطه اول انجام شده است. با توجه به ضرورت بهبود مستمر کیفیت آموزش و نقش محوری معلمان در فرایند یاددهی یادگیری، این مطالعه به بررسی این فرضیه می پردازد که اجرای نظام مند کنش پژوهی توسط معلمان منجر به ارتقاء معنادار نتایج تحصیلی دانش آموزان می شود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی پیمایشی بوده و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سنجش میزان اجرای کنش پژوهی و تحلیل سوابق نمرات پیشرفت تحصیلی دانش آموزان جمع آوری شده اند. جامعه آماری شامل ۱۲۰ نفر از معلمان و ۶۰۰ دانش آموز از مدارس منتخب ناحیه ۳ شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ است. نمونه گیری خوشه ای تصادفی برای انتخاب مدارس و نمونه گیری تصادفی ساده برای انتخاب دانش آموزان به کار گرفته شد. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون نشان داد که بین میزان اجرای مولفه های کنش پژوهی برنامه ریزی، اقدام، مشاهده و تامل و مولفه های پیشرفت تحصیلی شامل درک مطلب، حل مسئله و انگیزه تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به طور خاص اجرای دقیق مراحل تامل و اقدام در چرخه کنش پژوهی، قوی ترین پیش بین پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود. این یافته ها بر لزوم نهادینه سازی فرهنگ پژوهشگری در میان معلمان برای دستیابی به آموزش موثر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کنش پژوهی ، اثربخشی ، پیشرفت تحصیلی ، بهبود مستمر ، پژوهش در عمل