تجربه تنهایی و روابط صمیمی در نسل Z

این پژوهش به بررسی پیچیدگی های تجربه تنهایی و تاثیر آن بر کیفیت روابط صمیمی در میان نسل Z متولدین اواخر دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۱۰ می پردازد. با توجه به رشد سریع فناوری های ارتباطی و شبکه های اجتماعی، این نسل به طور متناقضی همواره در ارتباط است اما گزارش هایی فزاینده از احساس انزوا و تنهایی را تجربه می کند. هدف اصلی این مطالعه شناسایی عوامل زمینه ساز تنهایی در این گروه جمعیتی و بررسی چگونگی تاثیر این احساس بر پویایی روابط دوستانه و عاطفی آن ها است. در این مطالعه فرضی از روش شناسی ترکیبی (کمی و کیفی) با استفاده از پرسشنامه های استاندارد تنهایی مانند مقیاس UCLA و مصاحبه های عمیق با نمونه ای از دانشجویان دانشگاهی استفاده شده است. یافته های فرضی نشان می دهد که گرچه نسل Z از لحاظ کمی ارتباطات گسترده ای دارند، اما کیفیت این ارتباطات اغلب پایین است و با احساس تنهایی عاطفی و اجتماعی همبستگی معناداری دارد. نتایج دلالت دارد که بر شبکه های اجتماعی با وجود قابلیت اتصال ممکن است زمینه ساز مقایسه های اجتماعی ناسالم و کاهش تعاملات رودررو شوند که نهایتا بر صمیمیت روابط تاثیر منفی می گذارد. نتیجه گیری می شود که توجه به سلامت روان و ارتقاء مهارت های ارتباطی عمیق در این نسل برای بهبود کیفیت زندگی و روابط صمیمی ضروری است.

کلیدواژه ها:

نسل Z ، تنهایی ، روابط صمیمی ، شبکه های اجتماعی ، سلامت روان ، صمیمیت دیجیتال