انتقال کاربردشناختی نشانگرهای گفتمانی از عربی به فارسی تحلیل خطاهای گفتاری فارسی آموزان عرب زبان عراقی در مرکز آزفای دانشگاه ایلام

این پژوهش کیفی با رویکرد مطالعه موردی چندگانه به بررسی انتقال کاربردشناختی نشانگرهای گفتمانی از گویش عربی عراقی به فارسی معیار در گفتار فارسی آموزان عرب زبان سطح متوسط دانشگاه ایلام پرداخته است. داده ها از مصاحبه های نیمه ساختاریافته (۲۵ تا ۴۰ دقیقه) با ۱۵ زبان آموز (۸ مرد، ۷ زن؛ میانگین سنی ۲۴ سال؛ میانگین سابقه یادگیری ۱۰ ماه) و مقایسه با گفتار ۱۰ گویشور بومی گردآوری شد. با کدگذاری موضوعی در MAXQDA ۲۰۲۲ و تایید بین کدگذاران کاپا = ۰.۸۲ مصاحبه های فراکلامی برای بررسی آگاهی متازبانی انجام گرفت. یافته ها بیشترین کاربرد یعنی به عنوان پرکننده مکث را در ۱۴ نفر از ۱۵ شرکت کننده نشان داد (میانگین تقریبی ۲.۴ بار در دقیقه در برابر ۰.۳ بار در گویشوران بومی). این پدیده علاوه بر انتقال مستقیم از «یعنی» عراقی، تحت تاثیر اضطراب، محدودیت واژگانی، استراتژی های جبرانی و تنوع زیرگویشی (بغدادی: بالاترین، بصری پایین ترین، نجفی متوسط قرار دارد). مصاحبه های فراکلامی آشکار کرد که بسیاری «در واقع» را معادل تاکید قوی «فی الحقیقه» می دانند و از کارکرد تفسیری تصحیحی آن در فارسی بی اطلاع اند. الگوهای دیگر شامل کاربرد امری «خب» و جایگزینی نشانگرهای هیجانی فارسی با اصوات بین المللی بود. با توجه به حجم نمونه محدود یافته ها الگوهای احتمالی تلقی می شوند. پیشنهادات شامل مواد تقابلی ساختاریافته، حداقل دو جلسه نقش آفرینی با سناریوهای واقعی، مواد اصیل صوتی تصویری بومی و ارزیابی با آزمون DCT است. پژوهش بر آموزش صریح کاربردشناسی میان فرهنگی با تاکید بر تفاوت های فردی و زیرگویشی در مراکز آزفا اصرار دارد.

کلیدواژه ها:

انتقال کاربردشناختی نشانگرهای ، گفتمانی فارسی آموزان عرب زبان ، خطاهای گفتاری ، گویش عراقی ، کاربردشناسی میان فرهنگی