کلاس درس بدون پرسش های واقعی: تحلیلی پدیدارشناسانه از حذف پرسشگری در آموزش به دانش آموزان

این پژوهش به بررسی پدیده حذف یا کمرنگ سازی «پرسش های واقعی» (Authentic Questions) در فضای کلاس درس دانشگاهی می پردازد و آن را به مثابه عاملی بنیادین در تضعیف فرآیندهای عقلانیت ارتباطی (Communicative Rationality) هابرماس مورد تحلیل قرار می دهد. در محیط های آموزشی کنونی، شاهد غلبه ی گفتمان هایی هستیم که بر انتقال اطلاعات تک سویه، آزمون های مبتنی بر پاسخ های از پیش تعیین شده، و سطوح بالای سکوت آموزشی (Pedagogical Silence) تاکید دارند. هدف اصلی این مطالعه، با استفاده از رویکرد کیفی پدیدارشناسانه و بهره گیری از نظریات ون مانن، هوسرل و هابرماس، کشف و تبیین تجارب زیسته شده ی دانشجویان و استادان در این زمینه است. یافته های پژوهش در قالب پنج تم اصلی سازماندهی شده اند: ۱. ترس از آسیب پذیری شناختی، ۲. تبدیل پرسش به نمایش (Performativity)، ۳. سازوکار اقتدار نرم (Soft Power) استاد در کنترل گفتمان، ۴. سلطه منطق سیستمی بر منطق زیست جهان، و ۵. معنازدایی از فرآیند یادگیری. این پژوهش نشان می دهد که حذف پرسش واقعی، نه تنها توانایی تفکر انتقادی دانشجویان را کاهش می دهد، بلکه بستر لازم برای رسیدن به تفاهم عقلانی (Mutual Understanding) را نیز از بین می برد. نتایج حاکی از آن است که دانش آموختگان در مواجهه با جهان پیچیده، فاقد مهارت های لازم برای ورود به «حوزه های گفتمانی مشروع» خواهند بود. این تحقیق برای سیاست گذاران آموزشی و طراحان برنامه درسی حاوی پیشنهاداتی برای احیای پارادایم گفت وگو و زمینه سازی برای رهایی از دیکتاتوری پاسخ های آماده است.