نقش مدارس در تعلیم و تربیت و جهان بینی آموزشی

این پژوهش با اتخاذ رویکردی پدیدارشناسانه و انسان محور، به واکاوی عمیق سازوکارهای نهفته در دل رویه های روزمره و بوروکراتیک مدرسه می پردازد که به طور ضمنی و ناخودآگاه، به تولید «سوژه های مطیع» منجر می شوند. تمرکز اصلی بر تجربه زیسته (Lebenswelt) دانش آموزان و معلمان در تعامل با ساختارهای اداری، قوانین خشک و اجرای مکانیکی برنامه های درسی است. با بهره گیری از چارچوب های نظری هوسرل، گادامر، ون مانن، آرنت، و تحلیل عقلانیت ابزاری، این مطالعه نشان می دهد که چگونه نرمال سازی نظم، زمان بندی دقیق، ارزیابی های استاندارد شده و بوروکراسی بی روح، از طریق عقلانیت ابزاری حاکم (به ویژه در ساختارهای اداری)، زمینه را برای شکل گیری رفتارهای انفعالی و پذیرش منفعلانه سلسله مراتب فراهم می آورد. این فرآیند، که فراتر از اعمال مستقیم قدرت خشن است، از طریق ایجاد یک "جهان بینی آموزشی" مبتنی بر انطباق و تسلیم در برابر فرآیندهای از پیش تعیین شده، فردیت و توانایی کنشگری انتقادی را محدود می کند. یافته های تماتیک این تحقیق، ابعاد مختلف این مطیع سازی نرم را روشن می سازد و بر ضرورت بازنگری در اصالت آموزش و اصالت وجودی فرد در کانون توجه نهاد مدرسه تاکید می ورزد. این مطالعه، شکاف موجود در ادبیات آموزشی در زمینه تحلیل عمیق فرآیندهای روزمره تولید قدرت انطباقی را پر می کند.