نقش مهارت های اجتماعی–هیجانی در بهبود عملکرد آموزشی و کاهش مشکلات رفتاری در کلاس های ابتدایی

مهارت های اجتماعی–هیجانی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین رشد همه جانبه کودک، در دهه های اخیر جایگاه ویژه ای در پژوهش های تربیتی و روان شناسی رشد یافته اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مهارت های اجتماعی–هیجانی در بهبود عملکرد آموزشی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه یادگیری اجتماعی، دیدگاه های تنظیم هیجان، و مدل های آموزش اجتماعی–هیجانی مدرسه محور است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های سوم تا پنجم ابتدایی شهر … در سال تحصیلی … بود که از میان آن ها ۶۰ دانش آموز به صورت نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی–هیجانی، مقیاس مشکلات رفتاری و معدل تحصیلی پایان ترم بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه آموزش ساختاریافته مهارت های خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه را دریافت کرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی تاثیر معناداری بر افزایش عملکرد آموزشی و کاهش مشکلات رفتاری دارد (۰۵/۰>p). نتایج بیانگر آن است که سرمایه گذاری نظام آموزشی بر برنامه های آموزش اجتماعی–هیجانی می تواند به بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای سلامت روان دانش آموزان منجر شود.واژگان کلیدی: مهارت های اجتماعی–هیجانی، عملکرد آموزشی، مشکلات رفتاری، دانش آموزان ابتدایی، آموزش مدرسه محور