هم افزایی هوش انسانی و هوش مصنوعی: مدل های همکاری معلم و سیستم هوشمند در پرورش توامان هوش هیجانی و مهارت های حل مسئله

آموزش و پرورش مدرن با چالش پرورش همزمان مهارت های شناختی پیچیده (مانند حل مسئله) و شایستگی های عاطفی-اجتماعی (مانند هوش هیجانی) روبرو است. این دو حوزه که به طور سنتی جدا از هم در نظر گرفته می شدند، در فرآیند یادگیری عمیق، ارتباطی تنگاتنگ و دوسویه دارند. پژوهش حاضر یک مقاله مفهومی-نظری است که به بررسی پتانسیل هم افزایی (Synergy) میان هوش انسانی (معلم) و هوش مصنوعی (سیستم های هوشمند) برای دستیابی به این هدف یکپارچه می پردازد. این مقاله با تحلیل شکاف موجود در ابزارهای فعلی هوش مصنوعی در آموزش (AIEd) که عمدتا بر حمایت شناختی یا هیجانی به صورت مجزا تمرکز دارند، استدلال می کند که قدرت واقعی این فناوری در ایجاد یک اکوسیستم همکاری نهفته است. در این راستا، سه مدل همکاری عملیاتی پیشنهاد می شود: ۱) مدل “AI به عنوان دیده بان تشخیصی” که در آن هوش مصنوعی داده های شناختی-هیجانی را برای معلم تحلیل می کند، ۲) مدل “AI به عنوان کمک مربی آنی” که در آن هوش مصنوعی مداخلات اولیه و سطح پایین را انجام داده و موارد پیچیده را به معلم ارجاع می دهد، و ۳) مدل “AI به عنوان شریک شبیه سازی” که در آن هوش مصنوعی محیط های یادگیری پیچیده ای را برای تمرین یکپارچه مهارت ها فراهم کرده و معلم نقش تسهیل گر بازاندیشی را ایفا می کند. در نهایت، این مقاله چارچوبی برای پیاده سازی این مدل ها ارائه داده و به چالش های کلیدی مانند حریم خصوصی داده ها، سوگیری الگوریتمی و لزوم آموزش معلمان می پردازد. نتیجه گیری می شود که آینده آموزش اثربخش، نه در تقابل انسان و ماشین، بلکه در تعریف هوشمندانه نقش ها و ایجاد یک شراکت قدرتمند بین معلم و دستیار هوشمند نهفته است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، حل مسئله ، هوش مصنوعی در آموزش (AIEd) ، هم افزایی انسان و ماشین ، همکاری معلم و هوش مصنوعی ، محاسبات عاطفی ، یادگیری یکپارچه