هوش مصنوعی ونابرابری دیجیتال درمیان دانش آموزان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ادغام هوش مصنوعی (AI) در نظام آموزشی بر نابرابری دیجیتال میان دانش آموزان انجام شده است. نابرابری دیجیتال شامل تفاوت در دسترسی، مهارت های استفاده (سوءسواد دیجیتال) و کیفیت بهره برداری از منابع دیجیتال است.روش شناسی (پیشنهادی): مطالعه حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است و با استفاده از مرور نظام مند ادبیات و تحلیل یافته های میدانی، وضعیت موجود در مدارس ایران را بررسی می کند.یافته های کلیدی (پیشنهادی): نتایج نشان می دهد که در حالی که AI پتانسیل شخصی سازی و جبران شکاف های آموزشی را دارد، عدم توازن در دسترسی به زیرساخت ها (اینترنت پرسرعت، ابزارهای هوشمند) و شکاف در سواد دیجیتال میان دانش آموزان مناطق برخوردار و کم برخوردار، می تواند به یک «شکاف یادگیری هوشمند» جدید منجر شود. دسترسی محدود، نه تنها مانع استفاده از AI می شود، بلکه مهارت های لازم برای بهره برداری موثر از آن را نیز کاهش می دهد.نتیجه گیری: سیاست گذاران آموزشی نیازمند تدوین راهبردهایی برای توزیع عادلانه زیرساخت ها، آموزش سواد داده ای و تضمین دسترسی همگانی به ابزارهای AI هستند تا از تبدیل هوش مصنوعی به عاملی برای تشدید نابرابری های آموزشی و اجتماعی جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی (AI) ، نابرابری دیجیتال ، شکاف آموزشی ، عدالت اجتماعی ، دسترسی به فناوری ، سواد داده ای