نقش ورزش صبحگاهی در کاهش پرخاشگری دانش آموزان

پرخاشگری به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات رفتاری در مدارس، تاثیرات مخربی بر فرآیند یادگیری، جو روانی کلاس و روابط اجتماعی دانش آموزان دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ورزش صبحگاهی به عنوان یک مداخله غیردارویی و در دسترس، در کاهش سطوح پرخاشگری دانش آموزان است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی از نوع مرور سیستماتیک و کتابخانه ای است که با بررسی مقالات علمی معتبر در پایگاه های داده ای نظیر SID، Magiran، Google Scholar، ScienceDirect و PubMed در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فعالیت بدنی منظم صبحگاهی از طریق مکانیسم های فیزیولوژیکی (مانند تنظیم ترشح سروتونین و دوپامین و کاهش کورتیزول) و روان شناختی (افزایش عزت نفس، تخلیه انرژی هیجانی و بهبود خلق واخو) منجر به کاهش معنادار رفتارهای پرخاشگرانه فیزیکی، کلامی و رابطه ای می شود. همچنین ورزش صبحگاهی با تقویت کارکردهای اجرایی مغز، کنترل تکانه را در دانش آموزان بهبود می بخشد. نتیجه گیری نهایی بیانگر آن است که ادغام برنامه های مدون ورزش صبحگاهی در برنامه درسی مدارس، راهکاری کم هزینه و اثربخش برای مدیریت رفتاری دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

ورزش صبحگاهی ، پرخاشگری ، سلامت روان دانش آموزان ، فعالیت بدنی ، کنترل خشم ، رفتار اجتماعی