تغییر در ابژه های نسلی مادران و دختران؛ پدیدارشناسی گذار نسلی از "بازی فعال" به "سرگرمی در شبکه های اجتماعی"

یکی از مهم ترین شاخص های گذار نسلی، تغییر در ابژه های نسلی است. مطابق با این دیدگاه، هر نسلی ابژه های خاص خود را دارد و همین امر می تواند شاخصی برای نشان دادن تفاوت و گذار نسلی باشد. در این تحقیق، این تفاوت نسلی ناظر به تجربه دوران کودکی مادران و دختران است. هدف اصلی در این مقاله، بررسی پدیدارشناختی تحولاتی است که تجربه زیسته مادران و دختران را از نظر نوع بازی های کودکانه از یکدیگر متمایز ساخته است. روش این تحقیق از نوع کیفی و رویکرد پدیدارشناسی است. جامعه آماری این پژوهش را مادران و دختران ساکن در شهر تهران و نمونه آماری آن را ۳۰ مادر و دختر ساکن در سه محله نظام آباد، نازی آباد و کوی بیمه در شهر تهران تشکیل می دهند که از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده های این تحقیق نیز ازطریق مصاحبه و گفت وگو با مادران و کودکان به دست آمده است. مطابق با یافته های این پژوهش، یکی از مهم ترین نقاط تفاوت نسلی بین مادران و دختران، تغییر در "بازی" و "سرگرمی"هایی است که هر یک در دوره کودکی خود تجربه کرده اند. نتایج این تحقیق نشان می دهد چگونه بازی فعال کودکانه در نسل جدید، تبدیل به نوعی سرگرمی منفعلانه در میان آنان شده است؛ به نحوی که سرگرم شدن در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی، جایگزین تعاملات کودکانه شده است. از منظر آسیب شناختی، گذشته از فقر ارتباطی و روحیه انزواطلبی، چرخش از بازی های فعال کودکانه به وقت گذرانی در شبکه های اجتماعی، سبب اختلال در جامعه پذیری کودکی و قرارگرفتن کودکان در معرض اطلاعات و اخباری می شود که می تواند برای آن ها مشکل آفرین باشد.

کلیدواژه ها:

رسانه اجتماعی ، ابژه نسلی ، بازی و سرگرمی ، فضای مجازی ، فقر ارتباطی