نقش قواعد فقهی لاضرر در مدیریت خطرات شهری توسط شهرداری

با توجه به افزایش پیچیدگی های زندگی شهری و گسترش خطرات طبیعی و انسانی، مدیریت جامع خطرات شهری از اهمیت بالایی برخوردار است. یکی از اصول کلیدی در فقه اسلامی، قاعده لاضرر است که به معنای «ضرر نرساندن به خود و دیگران» می باشد و می تواند چارچوب مناسبی برای تصمیم گیری های مدیریتی و پیشگیری از آسیب ها ارائه دهد. این مطالعه با هدف بررسی نقش قواعد فقهی لاضرر در مدیریت خطرات شهری توسط شهرداری انجام شد و تلاش دارد ارتباط میان اصول فقهی و سیاست گذاری شهری در مواجهه با خطرات را تبیین کند. روش تحقیق این مقاله ترکیبی از تحلیل کتابخانه ای و موردکاوی های عملی در مدیریت بحران های شهری است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری قاعده لاضرر می تواند تصمیمات شهرداری را از منظر پیشگیری، کاهش ریسک و حفاظت از حقوق شهروندان تقویت کند. این قاعده علاوه بر ایجاد چارچوب قانونی و اخلاقی برای اقدامات مدیریت شهری، موجب افزایش اعتماد شهروندان و کاهش اثرات منفی حوادث می شود. همچنین، نتایج نشان می دهد که شهرداری ها می توانند با بهره گیری از این قاعده، برنامه ریزی شهری را به گونه ای تنظیم کنند که همزمان با توسعه و عمران، خطرات احتمالی نیز به حداقل برسد. در نهایت، این مقاله تاکید دارد که تلفیق آموزه های فقهی با مدیریت مدرن شهری، نه تنها جنبه قانونی و اخلاقی تصمیمات را تقویت می کند، بلکه کارایی و اثربخشی اقدامات پیشگیرانه را نیز افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت خطرات شهری ، شهرداری ، قاعده فقهی لاضرر ، پیشگیری از بحران ، سیاست گذاری شهری